Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Μπορεί να με έχεις από κάτω και με το ζόρι να με θάβεις στη σιωπή Να επιμένεις πως μου αξίζει ένα άδειο πιάτο Και σαν σκυλί να...

Κλείσε την πόρτα σου, Μαρία Βλέπω να σκοτεινιάζει Μπαίνει το μεσοχείμωνο Και θα μας πνίξει η παγωνιά Στάζουν απελπισίες τα μάτια σου Φόρεσε, τουλάχιστον εκείνη την κίτρινη Λυπημένη ζακέτα της...

Όταν έρχεται βροχή, τα χέρια σου προσπαθούν να μου δείξουν κάτι φτερωτό. Σωπαίνουν νευρικά σαν τα σπουργίτια στις παλάμες μου, τα τρυφερά τους νύχια ανοίγουν μικρές αθέατες πηγές στα...

Να γυρίζεις - αυτό είναι το θαύμα - με κουρελιασμένα μάτια με φλογωμένους κροτάφους απ' την πτώση να γυρίζεις στην καλή πλευρά σου. Πεσμένος αισθάνεσαι την κόλαση που είναι η...

Επειδή ο χρόνος είναι μια πατρίδα στην οποία επιστρέφω επειδή το φθινόπωρο γίνεται άλλη εποχή όποτε θέλω επειδή τα φύλλα δεν πέφτουν πια από τα δέντρα τα βήματά μου...

Σας αγαπούσα: και ίσως ακόμα η αγάπη μου δεν σβήστηκε εντελώς απ’ την ψυχή μου· αλλά αυτό εσάς, να μη σας ενοχλεί· τίποτε εσάς δεν θέλω να...

Τους φίλους σας να σκέφτεστε χωρίς αιτία και μνήμη, έτσι αμίλητους σκυφτούς να περπατούν έντονα να τους σκέφτεστε να κλαίτε μόνο και μόνο γιατί υπάρχουν και δεν ξέρετε πώς...

Ὁ ταχυδρόμος, σέρνοντας στὰ βήματά του τὴν ἐλπίδα μου μοῦ ῾φερε καὶ σήμερα ἕνα φάκελο μὲ τὴ σιωπή σου. Τὸ ὄνομά μου γραμμένο ἀπ᾿ ἔξω μὲ λήθη. Ἡ διεύθυνσή...

Τι ωραία που είσαι αγαπημένη μου. Τα μάτια σου σαν περιστέρια Πίσω από το πέπλο σου. Κοπάδι γίδια τα μαλλιά σου Που κατεβαίνουν τις πλαγιές, Κοπάδι κουρεμένα πρόβατα τα...

Μου φεύγουν οι λέξεις σαν πρωινά πουλιά ξαναγυρίζουν το βράδι Κατεβαίνουν την πλαγία αρνιά το βέλασμά τους γίνεται χάδι για Την καρδιά. Πουλιόνται φτερά στην αγορά...