Ι.

 

Πλήθος λεμόνια

επάνω στο τραπέζι

στις καρέκλες

στο κρεβάτι

κίτρινες λάμψεις

τρέχουν το σώμα σου

μ’ αρέσει που βρέχει

νύχτα με χίλια λεμόνια

και ξαφνικά ο φακός του δασοφύλακα

να σταματάει τους βρεγμένους λαγούς

στα πισινά τους πόδια.

 

ΙΙ.

 

Ω αλάνθαστο σώμα

πόσα και πόσα λάθη

μ’ ένα μικρό διαβατικό φεγγάρι

στα γυμνά δέντρα του πεζοδρομίου

αδειούχοι στρατιώτες καπνίζουν

κάτω απ’ το υπόστεγο

βρέχει όλη μέρα

ακούω το νερό να κυλάει ατέλειωτο

απ’ τα λούκια στο δρόμο

παρότι το ξέρω

αυτό το εισιτήριο

είναι εκπρόθεσμο πιά.

ΙΙΙ.

 

Το σώμα -λέει-

στη γενική: του σώματος

και γενικά το σώμα

άλλη λέξη πυκνότερη δεν έχω

παίρνω τη νάϋλον σακούλα

μπαίνω στα λαϊκά εστιατόρια

μαζεύω ψαροκόκαλα

για τις άγριες γάτες της γειτονιάς

στα διαλείματα -λέει-

κουβεντιάζω με τους μουσικούς

στα σκοτεινά παρασκήνια-

τι απέραντη απόσταση διανύω

απ’ το σώμα σου

έως το σώμα σου.

.

.

.

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΠασχαλινή θυραυλή
Επόμενο άρθροTo Τραγούδι της Ημέρας
Avatar
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων σχέσεων/ Ψηφιακών Μέσων και Επικοινωνίας. Από το 2017 φοιτά στο Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Παράλληλα παρακολουθεί σεμινάρια στην Συμβουλευτική ψυχικής υγείας και το Ραδιόφωνο. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. ‘Εχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει ,πια, πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό. Τώρα το ‘’Ολόγραμμα’’ ξεκινά το ταξίδι του στον κόσμο του Πολιτισμού και των Τεχνών, του Βιβλίου και της Ποίησης, των Μουσείων και των Εικαστικών, της Φωτογραφίας και της Μουσικής με συνεπιβάτες του εσάς…