Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Να σε κρατήσω παντοτινά σαν ένα κλειστό κοχύλι Ομορφιά που ανάβεις τη φλόγα σου Επάνω σ’ ένα πέταλο Μέσα σ’ ένα πρόσωπο Απλώνεις το χέρι σου Και γράφεις τ’...

Κάποτε είχα ένα φίλο, θα ΄ταν ως είκοσι χρονών και τʼ άρεσε να ταξιδεύει. Μου ΄λεγε: φίλε τα όνειρα έρχονται, φεύγουν, έρχονται με τα καράβια. Κι όταν...

Δεν κλαίω. Αυτό που βλέπεις στα μάτια είναι υγρασία στα τοιχώματα του σώματος.   Το ζεστό μέσα. Το παγωμένο έξω.   Η διαφορά θερμοκρασίας τους·   τι απρόσεχτη σκευή ο χαρακτήρας μου.  

Εύκολα που περνώ απ’ τα μάτια σου στον ουρανό απ’ το μανίκι του νερού στο πρόσωπο της θάλασσας απ’ το μικρό σου δάχτυλο στου ζαφειριού το...

I Αὐτὰ τὰ δέντρα δὲ βολεύονται μὲ λιγότερο οὐρανό, αὐτὲς οἱ πέτρες δὲ βολεύονται κάτου ἀπ᾿ τὰ ξένα βήματα, αὐτὰ τὰ πρόσωπα δὲ βολεύονται παρὰ μόνο στὸν...

Ποτέ δε θα συναντηθούν ξανά τα βλέμματά μας κι ούτε ποτέ θα γλυκαθούν οι πόνοι μου από σένα. Μα όπου πάω κι όπου σταθώ θα ʼχω στα μάτια τη...

Κάποιος εξημέρωσε, κάποτε, μια μοναξιά από θηρίο της ερήμου ζώο, την έκανε οικόσιτο κι ήτανε τρυφερή και διακριτική και στην αφή τόσο απαλή πιο απαλή ακόμα κι απο γάτα… Τώρα,...

έ! όχι και να λογίζεται καλός ορύκτης κείνος που καταχωνιάζει βαθιά στα έγκατα της γης την πάσα αλήθεια το κάθε μυστικό την όποια λύση!   πρέπει όλα να ειπωθούν πρέπει τα πάντα πια...

Στη μεγάλη νύχτα στη μικρή ημέρα στο μεγάλο ποτέ στο μικρό πάντα θα σ᾽ αγαπώ Αυτό του τραγουδούσε Η καρδιά-του επάνω-της μονότονα χτυπούσε Θά θελα ν᾽αγαπάς εμένα μοναχά Έλεγε πως...

         ένα ανοιξιάτικο λουλούδι μέσα από τη σχισμή του βράχου μία παρήγορη μια συγκινητική ψευδαίσθηση πάνω απ’ την άβυσσο το ξέπνοο θήραμα όταν για λίγο αναζητά τη θαλπωρή σε...