Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Πάντα στο ίδιο μέρος στο ίδιο μέρος σε συναντώ— γωνία Παύλου Μελά και Ομονοίας Να περιμένεις στον πολύ ήλιο με μια πελώρια ζωγραφιά στον ώμο σαν πόλη Οι τοίχοι της...

Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας Μέσα στὴ μέθη τοῦ παιχνιδιοῦ σᾶς δώσαμε καὶ τὶς γυναῖκες μας Τὰ πιὸ ἀκριβὰ ἐνθύμια ποὺ μέσα στὴν κάσα...

(13 Ιουνίου 1888 – 30 Νοεμβρίου 1935) Η αγάπη είναι συντροφιά. Μόνος στους δρόμους να περπατώ δεν ξέρω, γιατί μόνος να είμαι δεν μπορώ. Μια επιθυμία ζωηρή με...

Παρασκευή είναι σήμερα θα πάω στη λαϊκή να κάνω έναν περίπατο στ’ αποκεφαλισμένα περιβόλια να δώ την ευωδιά της ρίγανης σκλάβα σε ματσάκια. Πάω μεσημεράκι που πέφτουν οι...

Θέλω να πέσω στη θάλασσα των ματιών σου μα δεν ξέρω κολύμπι. Τάχα θα τρέξεις να με σώσεις ή θα μ' αφήσεις να πνιγώ;   _________________________________________________________

Σ’ αυτόν τον απερίγραπτο κόσμο βρεθήκαμε Δυό ευθείες της τεθλασμένης Να παλεύουμε για ένα άγγιγμα.    

Από λευκά χρυσάνθεμα σα χιόνι και σα γάλα λευκή λευκή ανθοβόλησε και ανάβρυσε όλ’ η σάλα Σε κάθε μου αλαβάστρινο και κρυσταλλένιο βάζο όλο ευωδιές με κάνουνε κι άθελα αναστενάζω! Καμέλιες πλημμυρίσανε τα...

Τό θέμα εἶναι νά μπορεῖς νά ὑπομένεις, νά σέ παιδεύει ἡ βροχή καί νά ὑπομένεις, ὅπως μονάχα ξέρουν νά ὑπομένουν μές στίς πλατεῖες τά ἀγάλματα.    

Συγχώρεσέ με, φίλε μου, που ενώ είχαμε μαζί, σαν από κάποια συμφωνία μας μυστική, κινήσει για τη νευροπάθεια κ' είχαμε προχωρήσει κι' αρκετά στα σκοτεινά της μονοπάτια θαρρετά, έδειξα τόσην...

Πίσω απ’ τα κλεισμένα βλέφαρα ο ήλιος πλέκει κορμιά στιγμές στο μαύρο ύφασμα λάμψεις φθοράς, πυγολαμπίδες∙ μαυρίζουν στη λευκή σελίδα. Είναι κατάστικτος κορμιά ο ήλιος σκιαμαχούν, το φως μου στιγματίζουν και...