Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Οι ποιητές κατοικούν έξω απ’το φόβο. Κι όπως ο ήλιος φωτίζει απ’ευθείας, κι εκείνοι: μιλούν απ’αυθείας. Παλάμη δεν δύναται να τους κλείσει το στόμα, να δεσμεύσει το...

το διπλανό σπίτι με θλίβει. άντρας και γυναίκα σηκώνονται κι οι δυο νωρίς και πάνε στη δουλειά. φτάνουν σπίτι νωρίς το σούρουπο. έχουν ένα μικρό αγόρι κι ένα κορίτσι. στις...

Μέναμε και οι δύο σιωπηλοί, ο καθένας περιμένοντας τον άλλο να μιλήσει, αλλά η ομιλία δεν είναι το μόνο μέσο επικοινωνίας ανάμεσα σε δυο ψυχές. Δεν είναι μόνο οι...

Θα 'ρθω κοντά σου πάλι σαν παιδί που το αγαπούν οι γυναίκες. Είσαι το πλατύ ποτάμι. Στην ερημιά σου να ‘ρχονται το απόγευμα οι βοσκοί να πλένουν τη...

γιά τά λουλούδια τοῦ κάμπου καί τῶν περβολιῶν παθαίνομαι καί τά γνωρίζω καλά ὡς τ' ἀγαπώ: ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ μόνος τρόπος κάτι νά γνωρίσουμε απόσπασμα από τη συλλογή...

Εγώ θα σου βρω ποιον ν' αγαπήσεις, πριν πάψεις να είσαι παιδί: ύστερα είναι δική σου δουλειά ν' ανοίξεις το συρτάρι σου και να φας τις ταλαιπωρίες...

Έρχεσαι σαν πουλί πληγωμένο Ή σαν φοβισμένο ζώο Σαν το σκυλί που σε κοιτάζει στα μάτια Μπερδεύεται στα πόδια σου Περιμένοντας ένα πρόσταγμα Που το διώχνεις και πάλι το...

Στη γωνιά της αυλής, μέσα στα σαπουνόνερα κάτι τριαντάφυλλα καμπούριασαν απ’ το βάρος της ευωδιάς τους. Κανένας δε μύρισε αυτά τα τριαντάφυλλα. Καμιά μοναξιά δεν είναι μικρή. *Από...

Αν έχεις χάσει τ’ όνομά σου θ’ ανακαταλάβουμε τη βελονιά των πιο μοναχικών δρόμων για να σε καλέσουμε δίχως να σε κατονομάσουμε. Αν έχεις χάσει το σπίτι σου, θα...

Δεν θέλω τους αληθινούς ναρκίσσους - μηδέ κρίνοι μ' αρέσουν, μηδέ ρόδ' αληθινά. Τους τετριμμένους, τους κοινούς κήπους κοσμούν. Με δείνει η σάρκα των πικρία, κούρασι, κι'...