Το κουδούνι της εξώπορτας χτυπούσε επίμονα, εγώ

αργοπορούσα ν’ ανοίξω, απολαμβάνοντας όπως πάντα την αγωνία μου.

Όταν άνοιξα ένας νέος στεκόταν έξω.

“Είσαι ο Αρθούρος Ρεμπώ

απ΄τη Σαρλεβίλ, είπα-τί θέλετε;”

“Κινδυνεύουμε και οι δυο” μου λέει.

Όμως

εγώ δεν έδωσα σημασία. Συνέχισα να σηκώνομαι αργά το πρωί,

έψηνα τσάι και διόρθωνα λίγο το καπέλο μου που

για να παραπλανώ τους διώκτες μου το φορούσα ακόμα και στον ύπνο μου.

Αλλά

το πρόβλημα ήταν μετά.

Πώς θα περνούσαν οι ώρες;  Η μικρή κόρη

του κηπουρού είχε πεθάνει σ’ ένα νοσοκομείο απόρων,

οι φυλακισμένοι έκοβαν βόλτες στα γκρίζα προαύλια

χωρίς να κοιτάζουν τον ουρανό και το καφενείο “Η Ωραία Εποχή”

που μαζευόμαστε νέοι είχε κλείσει.

Καθόμουν λοιπόν και χαιρόμουν την ησυχία ή

ξεφύλλιζα δρομολόγια τραίνων ή πλοίων

(η αεροπλοΐα ήταν ακόμα για τους πολύ τολμηρούς

κι η λήθη πάντα για τους χαμένους).

“Αρθούρε, του λέω, πως μ΄ανακάλυψες; εμένα κανείς δεν με ξέρει.”

Χαμογέλασε. “Πάντα αγαπούσα τις ορτανσίες” είπε.

Και κατεβήκαμε τη σκάλα και πήραμε τους μεγάλους δρόμους

που δε βγάζουν πουθενά…


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροTo Tραγούδι της Ημέρας
Επόμενο άρθροΉταν κάποτε μια ροκ μπαλάντα…
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.