Η αλήθεια δεν μπορεί να βρει μια θέση

στην σύγχρονη κοινωνία

Γράφει και παρουσιάζει

η

Μαρία Κασσιανή Πανούτσου

Δεν μπορώ να γράφω για κατατρεγμένους για τον άνθρωπό που υποφέρει επειδή το σύστημα της διακυβέρνησης – όλα τα συστήματα- είναι φτιαγμένα για να συνθλίβουν τον άνθρωπο. Το αφήνω το έργο της ενημέρωση στις εφημερίδες και την αλήθεια στις μαρτυρίες μέσα από την ποίηση την τέχνη και την ζωή.

ΠΟΙΗΣΗ

Omed Qarani

Στίχοι του και δική μου επιλογή από την ποίησή του

Κάνεις βήματα / ο «άνεμος» είναι ένας οργισμένος ανακριτής / σε σπρώχνει / σε μια γωνιά της αγοράς / διαλέγεις έναν «θεό από δεύτερο χέρι» / για να τον ανάψεις σαν τσιγάρο μέσα στη νύχτα / μέσα στα κύματα των γρήγορων ειδήσεων / μυρίζεις το μπαρούτι εκείνου του πολέμου / που άφησε πίσω στην πατρίδα / η πλάτη σου λύγισε λίγο / η τσάντα σου είναι το βάρος εκείνων των σπασμένων ηττών / που δεν χώρεσαν στην πατρίδα /

Το κρύο / είναι το μαστίγιο ενός ρατσιστή δήμιου / στο μάγουλό σου γίνεται το σημάδι ενός «καταζητούμενου» / η ζωή σου ένα εργοστάσιο από ψυχρό ατσάλι / που σέρνεται μέσα σε άδεια τούνελ / σαν «ελεύθερος σκοπευτής» μέσα στους διαδρόμους / ο θάνατος φυτεύει τα σημάδια του / κι η γη σαν ένας δυσοίωνος στρόβιλος / όλο κατρακυλάει… /

Μία προσωπική ματιά.

Το προσωπικό βίωμα, του ποιητή η εμπειρία, τα τραύματα, η ιστορία του τόπου του και η παγκόσμια στάση απέναντι στους αδύναμους, που γεννιόμαστε χωρίς να ορίζουμε την τύχη μας και τα χρόνια της ζωής μας, κυριαρχούν στην ποίησή του. Με πίστη  στην ποίηση  η οποία προβάλλεται ως το τίποτα αλλά και ως το  όλον αφού τόσο λίγα μπορούμε να ονειρευτούμε και να πραγματώσουμε στη ζωή μας πάνω στη γη. Η ποίησή του με το πέρασμα του χρόνου, θα γίνεται όλο και βαθύτερη, όλο και πιο μοναδική.

ΠΟΙΗΣΗ  Omed Qarani

“Μινώταυρος”

1

Με ξέχασες,

σαν το χυμένο αίμα

από ένα ακαριαίο

και συντριπτικό εργατικό ατύχημα…

2

Ανάπαυση

Η Ανάπαυση έχει ένα χαμένο κλειδί

πίσω από εφτά πόλεις κι εφτά δρόμους,

μέσα σε εφτά εφταώροφα κτίρια,

σε εφτά δωμάτια κλειστά…

Μέσα στις τσέπες των δερμάτινων παλτών,

εκεί που κατοικούν οι εφήμεροι θεοί,

οι εργάτες το αναζητούν.

“Η Μέδουσα της Ομίχλης”

Πέρα απ’ την ομίχλη,

σχεδόν δεν την ξέρω·

εκείνη τη γυναίκα που με είπε

“παράθυρο”,

αυτό που πριν σφαλίσει,

αρπάζει όλα τα φθινόπωρα.

“Το Φέρετρο του Χάρωνα”

Ο Θεός

ήταν το γυαλί

της αθωότητας ενός άνδρα

(που έπαιζε με το θάνατο)·

με το πανί

ενός χαμένου πλοίου

σε μια θάλασσα εφιάλτη

βــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــούλιαξε.

“Άνεμος-Τάφος”

Χαμόγελο δήμιου.

Χέρια υψωμένα

σε σάβανο αέρα.

Το σώμα—

τέφρα τυφώνα.

Η ιστορία

πνιγμένη στο ίδιο της το αίμα.

Παλιό τραγούδι

Δεν χρειάζεται να θυμάσαι,

Εμείς γνωρίζουμε

πως ο θάνατος είναι μια ορεινή νύχτα

κι ένα κομμάτι κρύο ψωμί

κρεμασμένο στον αέρα

Και το γεγονός ότι δεν θα επιστρέψεις ποτέ,

κάνει τη ζωή διαρκώς πιο γλυκιά…

Ορφέας σε έναν άλλο Άδη

Δεν κάνω τίποτα

Μόνο γράφω ποιήματα

Η μόνη μου σκέψη και συλλογή

είναι τι να γράψω τώρα!

Έτσι φαίνεται πως η μόνη μου

επιθυμία και

σκοπός είναι

το πώς… το πότε να

αυτοκαταστραφώ

και να χαθώ

Δεν κάνω τίποτα

Μόνο γράφω ποιήματα!

Η μοναδική μου αδελφή είχε δίκιο

Το μοναδικό εργαλείο

αυτοκαταστροφής μου…

Θεός Μεταχειρισμένος

Κάνεις βήματα / ο άνεμος είναι ένας οργισμένος ανακριτής / σε σπρώχνει / σε μια γωνιά της αγοράς / διαλέγεις έναν θεό από δεύτερο χέρι / για να τον ανάψεις σαν τσιγάρο μέσα στη νύχτα / μέσα στα κύματα των γρήγορων ειδήσεων / μυρίζεις το μπαρούτι εκείνου του πολέμου / που άφησε πίσω στην πατρίδα / η πλάτη σου λύγισε λίγο / η τσάντα σου είναι το βάρος εκείνων των σπασμένων ηττών / που δεν χώρεσαν στην πατρίδα / Το κρύο / είναι το μαστίγιο ενός ρατσιστή δήμιου / στο μάγουλό σου γίνεται το σημάδι ενός καταζητούμενου / η ζωή σου ένα εργοστάσιο από ψυχρό ατσάλι / που σέρνεται μέσα σε άδεια τούνελ / σαν ελεύθερος σκοπευτής μέσα στους διαδρόμους / ο θάνατος φυτεύει τα σημάδια του/

4

Ιουλιανές νύχτες

Νύχτα ενός Ιουλίου,

εργάτες κοιμούνται υπό το σεληνόφως,

περιστέρια πίσω

από τα βλέφαρα των οφθαλμών μου κρύβονται,

τα όνειρά μου

από τον μιναρέ της σιγής πέφτουν

και λέω στον εαυτό μου:

δεν είμαστε τίποτα

παρά παιχνίδι για τον τόπο και τον χρόνο…

Άλλη νύχτα ενός Ιουλίου,

εργάτες υπό το σεληνόφως

κοιμισμένοι, τα βλέφαρά μου τόσο βαριά

όσο εκείνο το κτίριο

που πάνω του είμαστε ξαπλωμένοι,

σκέπτομαι τις παραπλανητικές σχέσεις,

τους φθηνούς λόγους,

το τραύμα του ανόητου γέλιου,

λέω στον εαυτό μου:

η ζωή ρεύει με την φλέβα που υπομένει…

Φλας μπακ

Ο λόγος που για μερικά χρόνια

η αστυνομία με κυνηγούσε διαρκώς

και μερικά χρόνια με φυλάκισαν

δεν ήταν ότι ήμουν κάποιος νέος επαναστάτης

ούτε κάποιος παλιός τρομοκράτης

ήμουν απλώς μεθυσμένος

ήθελα να ανατινάξω τα κτίρια

αφού ο Μιναρές του Τσόλι *

είχε χαθεί από μένα!

————————

Σημειώσεις

*Ιωάννινα, Ελλάδα 2018

*Ο Μιναρές Τσόλι (γνωστός και ως Μιναρές Μουζαφαρίγια) είναι ένα ιστορικό μνημείο στην πόλη της Ἄρβηλα (Χαουλέρ -Αρμπίλ). Η ιστορία του χρονολογείται περίπου 800 χρόνια πριν. Ύψος: Είναι περίπου 36 μέτρα και αποτελείται από μια οκταγωνική βάση και έναν κυλινδρικό κορμό.

*Ο Omed Qarani είναι Κούρδος και γεννήθηκε το 1992 στο Ερμπίλ. Γράφει ποίηση και διηγήματα που δημοσιεύονται σε κουρδικά περιοδικά και εφημερίδες. Είχε την τύχη να ζήσει για μερικά χρόνια στηνΕλλάδα και ερωτεύτηκα την ελληνική λογοτεχνία. Μεταφράζει μόνος του τα ποιήματά του στα ελληνικά. Μεταφράζει επίσης ποιήματα Ελλήνων ποιητών στα κουρδικά και κουρδικά ποιήματα στα ελληνικά.