Η μητέρα που αγαπά, διδάσκει το παιδί της να περπατά μόνο του.
Είναι αρκετά μακριά του ώστε να μην μπορεί να του παρέχει στήριγμα αλλά του απλώνει τα χέρια της. Μιμείται τις κινήσεις του και αν παραπατήσει σκύβει γρήγορα σαν να πρόκειται να το αρπάξει, έτσι το παιδί μπορεί να νομίσει ότι δεν περπατά μόνο του. Κι όμως, κάνει περισσότερα. Η έκφραση του προσώπου της το ενθαρρύνει, σαν αμοιβή. Έτσι, το παιδί περπατά μόνο του, με τα μάτια καρφωμένα στο πρόσωπο της μητέρας του κι όχι στις δυσκολίες που συναντά μπροστά του.
Στηρίζεται σε χέρια που δεν το κρατούν και προσπαθεί συνεχώς να φτάσει στο καταφύγιο τη αγκαλιάς της μητέρας του χωρίς να υποπτεύεται ότι τη στιγμή ακριβώς που τονίζει την ανάγκη του για κείνη, αποδεικνύει ότι τα καταφέρνει χωρίς εκείνη, γιατί περπατά μόνο του.
*Soren Kierkegaard
*(1813-1855)
Δανός φιλόσοφος, θεολόγος και κριτικός. Θεωρείται ο «πατέρας του υπαρξισμού», επηρεάζοντας ρεύματα όπως υπαρξισμός και προτεσταντική θεολογία, εστιάζοντας στην ατομική ευθύνη, την πίστη, την απόγνωση και την ανάγκη για αληθινά «εγώ» έναντι της μαζικής κουλτούρας, χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα και «έμμεση επικοινωνία» για να προκαλέσει την αυτο-εξέταση και την υπέρβαση της αισθητικής και ηθικής ζωής προς την θρησκευτική.
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
