Με τα λόγια μου
πληγώνω τον ίδιο μου
τον εαυτό.
Ένα αεράκι
είναι αρκετό για να διαβάσω.
Σκέψεις που ξεπηδούν απ’ τα κεφάλια,
γραμμένες με κεφαλαία
κι εγώ, που την κωφάλαλη
πάλι θα βιάζομαι να κάνω.
Χτυπήματα στο στήθος,
κι εγώ,
που ανοιγοκλείνω την καρδιά μου.
Ποιος έφυγε μακριά μου;
Ποιος έμεινε εδώ;
Ποιος χάθηκε σ’ ένα λεπτό;
Είναι τρομαχτικός ο ξαφνικός χαμός,
είναι τρομαχτικός.
Ανάβω τα φώτα
για να μην τον θυμάμαι.
Σκέφτομαι οπωσδήποτε τα χέρια σου,
πως με κρατάνε
για να κοιμηθώ.
Η ισορροπία μου
είναι η ίδια μου
η ζωή.
Άλλη μια μέρα στο σκοινί.
Άλλη μια μέρα στη σκηνή.
Διαλογίζομαι τον ρυθμό
και στηρίζομαι στην ανάσα μου.
Οι θεατές παρακολουθούν
την κρίσιμη στιγμή.
Κι αυτό
είναι δικό μου στοίχημα.
Κι αυτό
είναι η ζωή.
Αυτό
είναι η ζωή μου.
*Η ζωή στο σκοινί, Σοφία Σταθάκη
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία.
Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ.
Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό.
Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια…
Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων.
Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία…
Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή…
Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.
