Ένας κήπος, ένα φεγγάρι

ένα πουλί από φεγγάρι

σε φωνάζουν. Έλα.

Τα φύλλα ξεχάσανε το χρώμα τους.

Μην αργείς.

Σταχτί χρώμα, σταχτιά σκέψη,

ξεχνάω να δω, ξεχνάω να πάω

— πού πάω;

Φωτεινούλα

πολύ περηφανεύτηκα

πολύ,

είπα:

ορίζω τη ζωή μου

ορίζω το θάνατο.

Κοίτα

τίποτα δεν ορίζω.

Ούτε ένα νύχι

δεν είμαι πιο ψηλός

απ’ το μερμήγκι.

 

Αχ, πίκρα: η πίκρα

με σμίγει πάλι

μ’ όλο τον κόσμο

να κλαίω, να κλαίω

με τους φτωχούς

τους πεινασμένους

τους πικραμένους

να κλαίω, να κλαίω

από την πείνα

της αγάπης.

 

Αχ, Φωτεινούλα,

μικροί-μικροί

ταπεινωμένοι

που ‘ναι κ’ οι στίχοι,

πικρά-πικρά

που κλαίνε οι στίχοι,

μπροστά στα πόδια σου.

 

Ντρέπομαι τούτο το χαρτί,

τα λόγια ντρέπομαι,

ντρέπομαι το ποτήρι το νερό

ντρέπομαι που διψάω

ντρέπομαι που πίνω,

κλαίω,

ντρέπομαι που κλαίω.

 

Κι αχ, αγαπάω τον πόνο μου,

ό,τι από σένα το αγαπάω.

Δεν ξέρω.

Κλαίω.

Δε θέλω.

Το κλάμα λυώνει την καρδιά

λυώνει τη πίκρα.

Όχι.

 

Θέλω τον πόνο ολόκληρο

όρθιο τον πόνο

πέτρινο

όρθιο κι ακέριο.

Μη φύγεις.


 

*Από τη συλλογή Υδρία (1957-1958)
[Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα 1930-1960, τ. Β΄, Εκδόσεις «Κέδρος», Αθήνα 1961, σ. 344-345]
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΤο Τραγούδι της Ημέρας
Επόμενο άρθροΣαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο ποιητής Μενέλαος Λουντέμης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.