Χαμένα πράγματα, Pablo Neruda

Pablo_Neruda

Διαβάζω όλα όσα γράφουν για μένα

σαν να μη τα βλέπω φευγαλέα,

λες και δεν απευ8ύνονται σε μένα

οι σκληρές ή δίκαιες λέξεις.

Όχι γιατί αρνούμαι να δεχτώ

την καλόπιστη ή την κακόπιστη αλήθεια

το μήλο που θέλουν να μου προσφέρουν

τη δηλητηριασμένη κοπριά που μου ρίχνουν.

 

Γι άλλο πρόκειται.

Για το δέρμα μου, τα μαλλιά μου,

τα δόντια μου,

ό,τι πέρασα σε στιγμές δυστυχίας

πρόκειται για το κορμί μου και τη σκιά μου.

 

Γιατί -είναι η δική μου κι η δική τους ερώτηση-

ο άλλος δίχως αγάπη και διάκριση

ανοίγει τη χαραμάδα και με καρφί

μπήγοντάς το

εισέρχεται στον ιδρώτα ή το ξύλο,

στην πέτρα ή την σκιά,

πούσαν η ύπαρξή μου;

Γιατί να θίγει εμένα π’ απόμερα ζώ

που δεν υπάρχω, που δεν βγαίνω,

δεν ξανάρχομαι,

γιατί τα πουλιά του αλφαβήτου

απειλούν τα νύχια και τα μάτια μου;

Οφείλω να ικανοποιώ τους άλλους ή να υφίσταμαι;

Πού ανήκω λοιπόν;

Πώς υποθηκεύτηκε η δύναμή μου

τόσο που να τη χάσω;

Γιατί πούλησα το αίμα μου;

Ποιοι είναι οι κύριοι

των αμφιβολιών μου, των χεριών μου,

του πόνου, της κυριαρχίας μου;

 

Κάποτε φοβούμαι να βαδίζω

δίπλα στ’ απόμακρο ποτάμι,

φοβούμαι ν΄ αντικρίζω τα ηφαίστεια

που γνώριζα και με γνώριζαν πάντοτε

καμιά φορά επάνω ή κάτω,

μ΄ εξετάζουν τώρα το ύδωρ, το πυρ

σκέφτονται ότι κιόλας δεν λέω αλήθεια,

πως είμαι ένας ξένος.

 

Έτσι θλιμμένος,

διαβάζω αυτό που κάποτε δεν ήταν θλίψη,

μα θυμός ή προσχώρηση,

ή μήνυμα του αθέατου.

Για μένα αναμφίβολα,

όλες αυτές οι λέξεις

με χώρισαν από τη μοναξιά.

 

Και πέρασα γρήγορα,

δίχως να πληγωθώ ή ν΄ αρνηθώ τον εαυτό μου,

σαν ν’άσαν γραμμένα γι άλλους

ανθρώπους

που μού μοιαζαν μα απόμακρα,

γράμματα χαμένα.


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο(Γεωργία), Γιάννης Τρανίδης
Επόμενο άρθρο« Μετά την πτώση V »
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.