Χαμηλοφώνως, Δ. Π. Παπαδίτσας

Διότι είσαι το πρώτο εφετινό χελιδόνι που

μπήκε απ’ το

φεγγίτη έκαμε τρεις γύρους στο ταβάνι

και ήσουν κα-

τόπιν όλα μαζί τα χελιδόνια

Διότι είσαι μια μεριά ήρεμη της θάλασσας

όπου το κύμα

κόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει

στην ψιλή άμμο

Διότι τα χέρια μου είναι άδεια σαν καρύδια

που η ψίχα

τους φαγώθηκε από παράσιτα

κι εσύ τα γέμισες με τα μαλλιά σου και το

μέτωπό σου

Διότι στα μαλλιά σου περνώ τα δάχτυλά

μου όπως περνάει

ο αγέρας από φύλλα κυπαρισσιού

Διότι είμαι ένα σπίτι εξοχικό κι έρχεσαι

μόνη το καλοκαίρι

και κοιμάσαι

και ξυπνάς πότε-πότε τα μεσάνυχτα

ανάβεις τη λάμπα και

θυμάσαι

Διότι θυμάσαι

Γι’ αυτό σε αγαπώ κι ανάμεσα στα

Τελευταία πουλιά είμα-

στε μαζί

Κι απέναντί μας η θάλασσα φθείρεται ν’

ανεβοκατεβαίνει

τα δέντρα

…πως πηγαίναμε σε μια κατηφοριά της Βάρκιζας

Κι ένα γύρω οι χρωματιστές πέτρες μάς

ακολουθούσαν

Γιατί όταν σκύβω πάνω από πηγάδια

βλέπω την επιφάνεια

του νερού και λέω: να το ριζικό κι η

ματιά της

Γιατί βλέπαμε μαζί τρεις τσιγγάνες κίτρινες

τυλιγμένες

απ’ το κόκκινο –σαν τα μάτια τού

μπεκρή –λυκόφως

Και είπαμε νά το ριζικό νά οι αγάπες

βγήκαν στους δρό-

μους για τον επιούσιο

Γιατί βλέπαμε μαζί τις τρεις τσιγγάνες

Νά ‘ρχονται και να χάνονται

Γι’ αυτό σ’ αγαπώ

Κι ανάμεσα στα τελευταία πουλιά

Είσαι κείνο που γλύτωσε απ’ τα σκάγια

Γιατί είμαι γεμάτος από σένα και μπρος

από κάθε τι

από σκέψη από αίσθηση κι από φωνή

Είναι κάτι δικό σου που σαν αθλητής

τερματίζει πρώτο

Γιατί τα βλέφαρά σου είναι βρύα σε

σχισμάδες βράχων

Γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

*Ποίηση 1, Στιγμή 1985