Το «ως σεαυτόν» δεν ήτανε για μένα

Αγάπησα τους άλλους δίχως ν’ αγαπάω τον εαυτό μου

Χωρίς αγάπη του εαυτού μου δεν ήμουν ούτε εγώ ούτε

άλλος ανάμεσα στους άλλους

δεν ήμουν τίποτε μέσα στην τρικυμία της σάρκας μου

στα σαλεμένα λόγια μου και στ’ αναφιλητά του νού μου

μα έπασχα στα δράματα των άλλων

εγώ ο χαμένος πάντα στα αδιέξοδά τους

εγώ των αποχωρισμών τους ο εγκαταλειμμένος

ο παραμιλητός του πυρετού τους

Κι όλα αυτά έτσι Για ένα ήθος δηλαδή για μια ιδεολογία

 

Δεν ήταν ήθος ύβρις ήταν. Και δεν το ‘βλεπες

αργεί αλλά σε βρίσκει το κακό

άξαφνα όλα γυρνούν τ’ απάνω κάτω

πατάς τους όρκους σου και πράττεις τ’ αντίθετα απ’ την

πίστη σου και μένεις

στην ερημιά της πτώσης σου

να δέρνεσαι και να χαλιέσαι

 

Άν άντεξα τη ζωή μου ως εδώ δεν ήτανε για μένα

Και τώρα ποιος ο αμητός;

Ω βλέμματα, ω φωνές, ω αγγίγματα που με λιχνίσατε

στ’ αλώνια της αλαζονείας και της ταπείνωσης

κρατήστε τον καρπό αλλά

δώστε μου πίσω το άγανο

το άγανο που τ’ αφήσατε του ανέμου

και χάθηκε χρυσίζοντας

προς τον βαθύψηλο ουρανό.

 

***

 

Έμπλεος από σένα

πώς κι από πού να σε φωνάξω;

 

Χύνεται μέσα μου η φωνή μου

και δεν μ’ ακούς και δε μ’ ακούω

και σε ζητώ και δε σε βρίσκω

γιατί είσαι όπου είμαι

κι είμαι όπου είσαι

και κανείς μας δεν είναι όπου είναι.

 

Απροσδιόριστοι στον κόσμο

Ένα κυμάτισμα είμαστε ένα τρέμισμα

έρωτα το είπαν

ποίηση το είπαν…

 

Ας ήταν να βρεθούμε

έξω από μένα

έξω από σένα

γιατί περνάει η ώρα και βραδιάζω.

 

Στα δυτικά μου πάντα ήθελα να ’σουν

να μου γνέφεις

απ’ τα βαθιά των ημερών.

 

***

 

Ένας ο βίος κι αγύριστος κι όλα του αμετάκλητα

ό,τι είπαμε και πράξαμε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται

μα η μνήμη βολοδέρνει όλο στο κακό.

Γιατί ποιος λογαριάζει το καλό ποιος το θυμάται

το ρίχνεις στο γιαλό και χάνεται

μα το κακό πώς να χαθεί που είναι χαμός

με τίποτε δε σβήνει ούτε ξεγίνεται

για πάντα μένει και μας τυραννάει.

 

Και δε μιλώ για τύψεις.

Αυτές λίγο -πολύ όλους μας βολεύουν

είναι κρυφές οι τύψεις δεν εκτίθενται και

δεν σε εκθέτουν

δε σου στερούν υπόληψη κι αυτοεκτίμηση

μυθοποιούν τα κρίματά σου και τα παρασταίνουν

μέσα σου περίτεχνα

με νέες πάντα ερμηνείες και εκδοχές

και στο άλλοθι του θεατή του εαυτού σου

νιώθεις σιγά -σιγά να γίνεται η συγκίνησή σου

αισθητική

εν τέλει μια ποιητική του ήθους

κι αν σε τρελαίνουν κάποτε σε ξαγοράρη πήγαινε…

 

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;

Αυτή δεν κρύβεται εκτίθεται και σ’ εκθέτει σε

φτυσιές και λιθοβολισμούς

αυτή δεν έχει αντισήκωμα

δεν την καλύπτει τίποτε στο πρόσωπό σου

και στη γυμνή της θέα εξαγριώνονται

όσοι δεν ντρέπονται ή φοβούνται να ντραπούν,

οι ανώδυνοι και ανεπαίσχυντοι κι ειρηνικοί,

και σου χυμούν με λύσσα να σε ξαποστείλουν

σε ανεξιλέωτο θάνατο.

 

Ντροπή ξέρεις τι είναι κι ένιωσες ποτέ σου;

Ντροπή ν’ ανοίγει να σε καταπιεί η γή

ντροπή που έζησες

στον κόσμο ετούτον.


 

(από τη συλλογή του ποιητή “Έως” των εκδόσεων Νεφέλη).
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΒραδινό εργαστήρι ποίησης της Μαρίας Γιαννάτου
Επόμενο άρθρο“Άπειρο” |Νέο τραγούδι του Σταμάτη Χατζηευσταθίου από τον Μετρονόμο
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.