Έχω ανάγκη τη θάλασσα γιατί με διδάσκει:

δεν ξέρω αν μου δίνει μουσική η συνείδηση:

Δεν γνωρίζω αν είναι κύμα μονάχα ή πλάσμα βαθύ

η μονάχα βραχνή φωνή η θαμβωτική εικασία

ιχθύων και καραβιών.

Γεγονός είναι ότι και κοιμισμένος ακόμα

με κάποιο μαγνητικό τρόπο

κυκλοφορώ

στην παγκοσμιότητα των κυμάτων.

Δεν είναι μονάχα τ άλλοιωμένα κοχύλια,

σα ν’ ανάγγελνε κάποιο αργό θάνατο

τρεμουλιάρης πλανήτης,

όχι, με τη λεπτομέρεια ανοικοδομώ την ημέρα,

με μια ριπή αλατιού το σταλακτίτη,

και με μια κουταλιά τον άπειρο θεό.

Διατηρώ ό,τι με δίδαξε.

Τον αγέρα, τον αδιάκοπο άνεμο, το νερό και την άμμο.

Μοιάζει ελάχιστο για τον νέο

που’ ρθε εδώ να ζήσει με τις πυρκαγιές του,

αυτός ο παλμός όμως που κατερχόταν

κι ανέβαινε στην άβυσσό του,

το ψύχος του γαλάζιου που κροτάλιζε καιγόμενο,

και η στείρωση του άστρου,

το τρυφερό ξεκαθάρισμα του κύματος

που σπαταλάει το χιόνι με τον αφρό,

η ειρηνική κι ασάλευτη εξουσία

σαν πέτρινος θρόνος στα βάθη,

αντικαταστήσανε τον περίβολο

που μεγάλωνε η πεισματάρικη θλίψη,

συσσωρεύοντας λησμονιά,

κι άλλαξε ξάφνου η ύπαρξή μου:

Προσχώρηση στην καθάρια κίνηση.

 


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροKι αυτή η μοναξιά σε αναστολή, Ernesto García López
Επόμενο άρθροΤο κόκκινο της ανάγκης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.