Και

Πάντα κλαις για μια εποχή

Που μόνος σου κατασκεύασες

Και ας είχες συνενόχους

Για την ζαρωμένη όλο δέρμα θάλασσα

Όταν φυσούσε λίγος αέρας και άμπωτη

Για το φούσκωμα της κοιλιάς

Και των βουνών μέσα σε δάση

Που δεν φτάνει φως

Για το ίδιο που είναι πάντα άλλο

Και νομίζεις κάνεις πορεία

Χωρίς δεκανίκια

Με το βλέμμα μπροστά

Και το κεφάλι πίσω

Και όρθιο πάντα

Σαν στύλος ηλεκτροφόρο

Ρεύμα

Και τα μαλλιά καλοχτενισμένα

Στον άνεμο

Πώς να ξεφύγεις από την ‘θυμάμαι

Ζωή’;

Και η ανάμνηση όλο να παραμορφώνει

Την επιφάνεια δέρμα

Στην θάλασσα

Στα γραμμένα καλαθοπλεγμένα

Απολιφάδια των συναντήσεων

Και σε ακούω-μισός στην σκιά-

Να μιλάς για ποιητές

Που

Γίνανε ταχυδακτυλουργοί

Στην εικόνα

Πάντα θα ξέρω τόσο πολύ

Η λέξη δεν λέγεται

Σφηνωμένη σε γράμματα

Ούτε σε σχήμα

Από εδώ εως εκεί

Μόνο το τρεμούλιασμα της συλλαβής

Ίσως

Κάτι να φανερώνει

Γραμματοσειρά κάθονται οι φόβοι

Πάνω στην επιφυλακή της σελίδας

Εγώ να παίζω ταμπούρλο

Για να μην ακούγεται το εγώ

Εδώ

Τώρα

Που ξεψυρρίζουν τους νεκρούς

Από τους εαυτούς τους

Σιγά και προσεχτικά

Στην επικίνδυνη στροφή

Που κάνει το νύχι

Πριν μαρτυρήσει συνέχεια

Και μετά θάνατον

Να συνεχίζεις με δέκα τρόπους

Στις ρώγες των δαχτύλων

Να πεθαίνεις θέλοντας

Να γδάρεις

Ο, τι σε κρατάει

Χωρίς διέξοδο

 

Μια κατασκευή η Αποσιώπηση

Μια συνενοχή ό Λόγος

Να υπάρχουνε δύο γλώσσες

Που εισχωρούν

Τόσο βαθιά

Μια βαρύτιμη ελαφράδα

Να προδίδει

Και από πάνω σκιά

Και από κάτω ήλιος

Να τσουρουφλίζει

Την νότα νότα αγωνία

Συρρίκνωση

 


Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθροΗ τέχνη των αηδονιών, Ε. Σ.
Επόμενο άρθροΔεν έχω σταματήσει να σε σκέφτομαι, Charles Bukowski
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.