Ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, αφιερωμένο στην κόρη του Έρη.


 

Ήθελα κάτι να σου πω,

κάτι να τραγουδήσω.

Ξέχασα και σένα ξέχασα και μένα.

Με πήρε το τραγούδι στο καράβι του.

Μες τα νερά του τραγουδιού

μ’ έπνιξε το τραγούδι,

έμεινε μόνο το τραγούδι.

 

Θεέ μου,

τι κουτό πατέρα πού `χεις κοριτσάκι!

 

Πάνω στην καρδιά μου,

κάτω απ’το σακάκι μου,

έχω φυλαγμένες

τις φωτογραφίες σου

κάνω τον αδιάφορο,

δεν μιλάω για σένα,

κάνω πως κοιτάω πέρα, τα βουνά,

κάνω πως χαζεύω τις βιτρίνες,

χαιρετάω τους φίλους μου ,

κουβεντιάζω,

γέρνω τη ματιά σ’ ένα βιβλίο,

κάνω πως κοιτάω τα παπούτσια μου,

μη με δούνε ,

μη με καταλάβουν

πως κοιτάζω μόνο εσένα,

πως δεν βλέπω κοριτσάκι παρά μόνο εσένα,

όμως κοίτα κοριτσάκι,

οι φωτογραφίες σου έχουν τυπωθεί στα ρούχα μου,

στάμπες στάμπες φως,

πάνω στο σακάκι μου,

πάνω στα μαλλιά μου και στα χέρια μου

μες τα μάτια μου

οι φωτογραφίες σου,

το παιδί μου,

το παιδί μου που γελάει,

το παιδί μου

στάμπες φως στην πόρτα μου

στάμπες φως στον αέρα

και το συννεφάκι πέρα,

στο βουνό,

στον ήλιο.

Όλοι με κατάλαβαν ,

κρύψε με στα χέρια σου.

 

Θεέ μου, τι κουτό πατέρα πού `χεις!

 


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο« απομεσήμερο »
Επόμενο άρθρο“Μαθαίνοντας να πετάω – Το φιλί του πνεύματος”: Ένα πρωτότυπο βιβλίο της Διονυσίας Θεριανού
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.