(Aπόσπασμα)


 

Πρέπει να σου μιλήσω…

Δίχως σκιάδι στα μάτια,

 

δίχως μάτια που ν’ απαντούν στον πρωινό σου χαιρετισμό,

μέναμε όρθιοι όταν

ο ήλιος πυρπολούσε βράχια, βλέφαρα, καρδιές,

όταν μες στη βροχή τη νύχτα ξεκλέβαμε μια μακρυνή μουσική,

κι όμως με το μάγουλο πάντα μες στη ζεστή σας παλάμη,

ακόμα κι όταν την τραβούσατε μακρυά,

ακόμα κι όταν καν δεν την απλώνατε,

ακόμα κι όταν λέγαμε:

Καλύτερα έτσι,

καλύτερα!..

Κανείς ποτέ δε μπόρεσε να μας αποστερήσει

την παλάμη αυτή…

 

Μα τώρα το καλοκαίρι μπήκε μέσα

στο καλύβι μας.

Ίσως να ήρθε ξαφνικά.

Ίσως να πέρασε το φράχτη

όταν εμείς βρισκόμαστε στο πλοίο

και πώς να δεις εκεί τα χόρτα που κιτρίνισαν…

Όμως ήρθε…

Οι σκιές σκληράνανε μαζί με το κριθάρι.

Και οι πέτρες κάτω στο ποτάμι καίνε.

Δε μπορείς άλλο να ρωτάς τον άνεμο…

Όταν γλυκαίνουν τα σταφύλια,

το αύριο πηδάει πίσω απ’ τη μάντρα τ’ αμπελιού και φεύγει.

Οι σκιές σκληράνανε.

Οι λέξεις τεντώσανε και τρίζουν.

Απαιτούν να ειπωθούν…

 

Θα σου μιλήσω μπροστά στο πέλαγος

και η φωνή μου θα σε φτάση…

 

…Αλήθεια, έχεις σκεφτεί ποτέ,

τι ‘ναι για μας αυτή η μακρινή ομιλία;

 

Φυσικά, δεν ξέρεις το πόσο σ’ αγαπώ.

Ίσως καμιά φορά να συλλογιέσαι:

…Μα ναι.., Θα ‘πρεπε!..

Ίσως καμιά φορά να λες..-

μα τι να λες;..

Ένα κλωνί της σκέψης σου δεν μπορώ να πιάσω…

Οι καθημερινές φροντίδες, λέει…

Η ζωή με τις απαιτήσεις της, λέει…

Άλλωστε δεν είναι εκείνη που φαντάζεσαι…

Μα ποιος είπε πως εγώ φαντάζομαι;

 


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο“Τα πρωινά”
Επόμενο άρθροΣαν σήμερα έφυγε από την ζωή η ποιήτρια Κατερίνα Γώγου
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.