Άνθρωποι παραιτημένοι
Στρέφουν τον δείκτη πυροβολώντας
Εγκληματώντας σε μέρες και ήλιους
Σε ασημοσκονισμένα σύννεφα προπαγάνδας
Εκπυρσοκροτώντας σε πανσέληνες
βραδιές
Και σ’ άχραντα αστέρια
Παραιτημένοι, κουρασμένοι
Προτιμούν αντί για νάμα
Τη σκόνη, αλκοόλ και τσιγάρο
Κέντρα απεξάρτησης σε υποτροπή
Ράβδοι χρυσού
Δεσμίδες χαρτονομίσματα
Κίβδηλα όλα τους
Κουρασμένοι, ευνουχισμένοι
Και σε στρατιωτική παράταξη
Ουρές σε σούπερ μάρκετ
Με καρότσια φτενά
Με σχεδόν εξπρεσιονιστικά πρόσωπα
Χαρακτηριστικά αμυδρά, αχνά
Σαν το πινέλο που βουτά και πνίγεται
Σαν το πινέλο λεπίδι πια
Που μπήγεται στον καμβά
Με πορτραίτα αιμόφυρτα, διαμελισμένα
Βυσσοδομώντας στο προσκήνιο
Ανήλεες αυλαίες
Κουρτίνα χάρτινη
Πασαλειμμένη περιττώματα
Και θράσος αλλοτινό
Με ορισμένους εκ των θεατών
Σε εκτροπή

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο|Νίκος Καρούζος
Επόμενο άρθρο|Eric Hoffer
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.