Ξέρεις…
Δεν είναι η ανάγκη για έρωτα που ενώνει τούς ανθρώπους που ερωτεύονται.
Αλλά η πίστη πως μια αγκαλιά θα είναι εκείνο το καταφύγιο που ψάχνουν από τoν κόσμο.
Κι εγώ πίστεψα πολύ πως υπήρχε ένα δικό μου. Δικό μου μόνο καταφύγιο.
Να κλείσει όλην την θλίψη μου μέσα του. Καi μέσα από τα φώτα τής νύχτας να το μετουσιώσει σε γαλάζιο πάναστρο λιμάνι, σε πανσέληνο γαλήνης. Πίστεψα πολύ.
Κι απατήθηκα πολύ.
Για πολύ καιρό. Και τώρα γνώρισα μιαν αλήθεια στο βάθος της νύχτας.
Δεν μπορούν να στο δώσουν άλλοι άνθρωποι αυτό το λιμάνι. Αν μέσα σού δεν είσαι λιμάνι με φώτα και κάβους ολάνθιστους. Αν μέσα σου δεν είσαι μια απτή απόδειξη ολοκλήρου.
Αν δεν είσαι ένα ολόκληρο σύμπαν με νύχτες και αστερισμούς. Και ηχοχρώματα βροχής.
Κι υπήρξα. Μα όχι απάνεμος. Πάντα τρικυμισμένες οι αλήθειες της ψυχής μου.
Μέσα στις πολλές φωταψίες του απέλπιδου. Με λέξεις πλοιάρια στο βάθος του πνιγμού.
Κι έτσι ποτέ δεν έγινα εκείνο το καταφύγιο για έναν άλλο άνθρωπο.
Είναι το μωβ που ονειρεύομαι που στοιχειώνει τούς ανθρώπους.
Τους απλούς περαστικούς. Είναι το μωβ που στοιχειώνει εμένα τον ίδιο.
Να μην ξεχάσω πως παρόλα αυτά είμαι λιμάνι.
Είναι μεγάλη η νύχτα, τόσο που μερικές φορές, πριν το πρωί ακόμα, ξεχνάς.
Να μην ξεχάσω: είμαι λιμάνι. Είμαι θάλασσα που γεννά λέξεις.
Είμαι λιμάνι κι ας μην μένουν τα πλοία για πολύ.
Είμαι θάλασσα που γεννά λέξεις.
Κι αρκεί η θάλασσα που κρύβεται στον πιο απόκρυφο ορμό. Και γεννά λέξεις.
Αρκεί.
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο«Της μοναξιάς καλή συνέχεια» του Ντέμη Κωνσταντινίδη
Επόμενο άρθροΤο Τραγούδι της Ημέρας
Βαγγέλης Ρουσσάκης
Ο Βαγγέλης Ρουσσάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κάρπαθο. Αποφοίτησε από το τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Αγάπησε από παιδί τη Λογοτεχνία, γιατί μέσα από εκείνην ξέφευγε από τον κόσμο που πολλές φορές επιβάλλεται στους ανθρώπους. Έκτοτε ανακάλυψε κι άλλες αγάπες. Όλες είχαν να κάνουν με μικρά - μικρά κομμάτια που κρύβονται μέσα σε ψυχές και περιμένουν να αναδυθούν. Πολλές από τις αγάπες του, τις εφηύρε γιατί ήταν εκείνες που χρειαζόταν, για να μην επιβιώνει μόνο. Τώρα, ξανά μαθαίνει να ψάχνει για χρώματα, και στιγμές και κομμάτια μικρά. Με την γνώση πως δεν θα τα βρει ποτέ όλα. Του αρκεί. Ταξιδεύει.