Το χάσαμε κι αυτό το ηλιοβασίλεμα.

Κανείς δεν μας είδε εμάς χεράκι, χεράκι το βράδυ εκείνο

όπου έπεφτε η γαλάζια η νύχτα και σκέπαζε τον κόσμο.

 

Απ’ το παράθυρο μου είδα μόνος εγώ

τη φιέστα του ηλιογέρματος ψηλά στα χάη.

 

Και πότε, πότε σαν πυρακτωμένο κέρμα

κράταγα ένα κομματάκι ήλιο στην παλάμη μου.

 

Και σε συλλογιζόμουν με τη καρδιά σφιγμένη

από κείνο εκεί το σφίξιμο που ξέρεις πως με κυβερνάει.

 

Λέγε μου, που ήσουνα;

Με τι κόσμο;

Και τι τους έλεγες;

Και γιατί ακαριαία με κυριεύει ακέριος ο έρωτας εμένα

μόλις νιώσω μοναχός, με σένανε μακριά μου;

 

Μου ‘φυγε το βιβλίο που πάντα ανοίγω το βραδάκι

και σα λαβωμένο κουτάβι γλίστρησε

κι έπεσε στα πόδια μου το παλτό.

 

Μα όλο φεύγεις εσύ, φεύγεις τα βράδια

με το δειλινό παρέα που πιλαλάει και αφανίζει τ’ αγάλματα.

 


 

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο“Ευτυχισμένος στην Αλάσκα” του Ραφαέλ Σανταντρέου από τις Εκδόσεις Gema
Επόμενο άρθροTα βραβεία του 62ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Κατέχει πιστοποίηση στο σύστημα γραφής Braille και παρακολουθεί σεμινάρια στον τομέα της Συμβουλευτικής Ψυχικής Υγείας. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και το ραδιόφωνο. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τους περίπατους, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του ελληνικού καφέ από την κούπα της μαμάς της. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την πηγαία ευγένεια, τις ευχές, τις πράξεις που έχουν ένα τεκμήριο αγάπης μέσα τους, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό, τα βλέμματα που δεν έχουν ανάγκη από φίλτρα φωτογραφικά για να δείξουν την λάμψη τους. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.