Ετικέτα: Μελπομένη Τ. Λαζαρίδου
Στο κορμί σου, Διονύσης Καρατζάς
Στο κορμί σου ήπια το νερό
και ζήλεψαν οι κάμποι και βουνά
στο κορμί μου ήρθες ουρανός
και χόρεψαν άγγελοι σπαθιά
Στο κορμί σου γνώρισα το φως
κι ανθίσανε...
Αν με αγαπάς, με αγαπάς ολόκληρα, Ντούλσε Μαρία Λοϊνάς
Αν με αγαπάς, με αγαπάς ολόκληρα
όχι από περιοχές φωτός ή σκιάς...
Αν με αγαπάς, με αγαπάς μαύρα
και άσπρο, και γκρι, πράσινο και ξανθό,
και μελαχρινή...
Αγάπησέ με,
αγάπη...
Γιὰ τὴν κόρη του…, Γιάννης Ρίτσος
Κοριτσάκι μου
Κοριτσάκι μου,
μὲς στὸ βουβὸ πηγάδι τοῦ φεγγαριοῦ
σοῦ ῾πέσε ἀπόψε τὸ πρῶτο δαχτυλίδι σου.
Δὲν πειράζει.
Ἀργότερα θὰ φτιάξεις ἄλλο
νὰ παντρευτεῖς τὸν κόσμο μὲς στὸν ἥλιο.
Γιατὶ...
Aγάπη μου χωρίς ελπίδα, Γιώργος Ιωάννου
Κάτι ζητάει φέτος το φθινόπωρο.
Σού ζήτησα μια πρόχειρη φωτογραφία.
Αν όμως βρέχει απόψε, πάλι θα χαθείς.
Βροχές, φωτογραφίες και φθινόπωρα.
Αγάπη μου,
αγάπη μου χωρίς ελπίδα.
το γυναικείο σώμα
αναρωτιέμαι η λέξη ανθρωποκτονία δεν αναφέρεται στον άνθρωπο; γιατί θίγεται το γυναικείο σώμα με τη λέξη ανθρωποκτονία; γιατί γυναικοκτονία; γιατί αν με σκοτώσουν δεν...
Μέρες του 1901, Κ.Π. Καβάφης
Τούτο εις αυτόν υπήρχε το ξεχωριστό,
που μέσα σ' όλην του την έκλυσι
και την πολλήν του πείραν έρωτος,
παρ' όλην την συνειθισμένη του
στάσεως και ηλικίας εναρμόνισιν,
ετύχαιναν...
Οι γενναίοι, Μίλτος Σαχτούρης
Είναι γενναίοι, όμως κλαίνε
πιστεύουνε σαν τα μικρά παιδιά
φορούν κουρέλια
ακριβά κοστούμια
ζούνε μέσα σε κήπους ή επαύλεις
ή μέσα σ’ ένα δωμάτιο σκοτεινό
άλλοι μέσα σε δρόμους τρόμους...
Οἱ μικροὶ γαλαξίες, Νικηφόρος Βρεττάκος
Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.
Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
Ὅμως,...
Εκεί…, Μανόλης Αναγνωστάκης
Εκεί θα τα βρεις.
Κάποιο κλειδί
Που θα πάρεις
Μονάχα εσύ που θα πάρεις
Και θα σπρώξεις την πόρτα
Θ’ ανοίξεις το δωμάτιο
Θ’ ανοίξεις τα παράθυρα στο φως
Ζαλισμένα τα...
Top
Άκρη II, Σίλβια Πλάθ
Η γυναίκα τελειοποιήθηκε.
Το νεκρό της
Σώμα φοράει το χαμόγελο του επιτεύγματος,
Η παραίσθηση μιας ελληνικής αναγκαιότητας
Κυλάει στις πτυχές της τηβένου της,
Τα γυμνά της
Πόδια μοιάζουν να λένε:
Ήρθαμε...
