Ετικέτα: Μελπομένη Τ. Λαζαρίδου

Αν με αγαπάς, με αγαπάς ολόκληρα όχι από περιοχές φωτός ή σκιάς... Αν με αγαπάς, με αγαπάς μαύρα και άσπρο, και γκρι, πράσινο και ξανθό, και μελαχρινή... Αγάπησέ με, αγάπη...

Κοριτσάκι μου Κοριτσάκι μου, μὲς στὸ βουβὸ πηγάδι τοῦ φεγγαριοῦ σοῦ ῾πέσε ἀπόψε τὸ πρῶτο δαχτυλίδι σου. Δὲν πειράζει. Ἀργότερα θὰ φτιάξεις ἄλλο νὰ παντρευτεῖς τὸν κόσμο μὲς στὸν ἥλιο. Γιατὶ...

Κάτι ζητάει φέτος το φθινόπωρο. Σού ζήτησα μια πρόχειρη φωτογραφία. Αν όμως βρέχει απόψε, πάλι θα χαθείς. Βροχές, φωτογραφίες και φθινόπωρα. Αγάπη μου, αγάπη μου χωρίς ελπίδα.  

αναρωτιέμαι η λέξη ανθρωποκτονία δεν αναφέρεται στον άνθρωπο; γιατί θίγεται το γυναικείο σώμα με τη λέξη ανθρωποκτονία; γιατί γυναικοκτονία; γιατί αν με σκοτώσουν δεν...

Τούτο εις αυτόν υπήρχε το ξεχωριστό, που μέσα σ' όλην του την έκλυσι και την πολλήν του πείραν έρωτος, παρ' όλην την συνειθισμένη του στάσεως και ηλικίας εναρμόνισιν, ετύχαιναν...

τώρα που δεν προφταίνω και μετρώ τα κουκιά μου γράμματα βγαίνουν απ' τα μάτια μου τρέχουν τα χέρια μου, ο νους μου αλητεύει τώρα που έρχεται...

Είναι γενναίοι, όμως κλαίνε πιστεύουνε σαν τα μικρά παιδιά   φορούν κουρέλια ακριβά κοστούμια   ζούνε μέσα σε κήπους ή επαύλεις ή μέσα σ’ ένα δωμάτιο σκοτεινό   άλλοι μέσα σε δρόμους τρόμους...

Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως,...

Εκεί θα τα βρεις. Κάποιο κλειδί Που θα πάρεις Μονάχα εσύ που θα πάρεις Και θα σπρώξεις την πόρτα Θ’ ανοίξεις το δωμάτιο Θ’ ανοίξεις τα παράθυρα στο φως Ζαλισμένα τα...

Είδα ένα πλάσμα γυμνό, τερατώδες, Που, σκυφτό κατάχαμα, Κρατούσε στα χέρια την καρδιά του, Και την έτρωγε. Ρώτησα: «Είναι νόστιμη, φίλε;» «Είναι πικρή· πικρή» αποκρίθηκε· «Αλλά μ' αρέσει Επειδή είναι πικρή, Κι...