Ετικέτα: Ποίηση

Δεν ήξερα από πού ν’ αρχίσω όλοι μου έδιναν ζεστά τα μέλη τους τις ξεχασμένες γλώσσες, να τις μιλήσω τώρα εγώ να γίνουν όλα δικά μου για...

(2 Μαρτίου 1924 – 10 Μαρτίου 2004)   Μὰ ἐσὺ δὲ θὲς ν’ ἀκούσεις τίποτα – «δὲν καταλαβαίνεις» ἔλεγες «τί θὰ πεῖ π ο ί η σ...

Ι   Γιατί ποτέ δεν είσαι μόνη μαζί μου γυναίκα ανεξερεύνητη, πιο ανεξερεύνητη κι από την άβυσσο όπου αργοπορούν οι πηγές του παρελθόντος   Οι άγνωστες μητέρες σου, με κόκκινες...

Για μένα η ακίδα της πλάστιγγας είσαι πάντα εσύ.   Με ρώτησαν ποια είσαι. Αν το ήξερα θα το ’λεγα φωναχτά. Και θα ’μουν έγκλειστος πίσω από εκείνα τα κάγκελα...

Έβρεχε, έβρεχε πολύ   κι είχε βουλιάξει η ψυχή στην υγρασία.   ακόμη μια χαμένη Κυριακή, εδώ, στην επαρχία.  

Ποτέ δεν είχα νιώσει, έτσι αδύναμο πουλάκι ζαρωμένο Μια αγάπη τόσο απέραντη, καρδιά να ξεχειλίζει Σ' εσένα στρέφομαι και σε καλώ, αγάπη, σε προσμένω - Τα μάτια...

Με γνώμονα την προσβασιμότητα των ανθρώπων με προβλήματα όρασης στη λογοτεχνία, η ποιήτρια Ελένη Παπαλαμπροπούλου σε συνεργασία με το φιλανθρωπικό σωματείο Φάρος Τυφλών μετέγραψαν...

Τώρα –δειλινό, στα σκαλιά μπροστά στο παλάτι– ο βασιλιάς τής ζητάει να τον συγχωρέσει.   Είναι πιστός – προσπάθησε να μείνει πιστός στη στιγμή: Υπάρχει άλλος τρόπος να είναι αληθινά...

Κάτι ήθελε να πει ο άνθρωπος εκείνος κάτι τραύλιζε. Μα εγώ βιαζόμουν. Κάτι τραύλιζε ως την πόρτα. Ένας άνθρωπος ήθελε να μου μιλήσει κι εγώ βιαζόμουν.  

ΟΥΡΑΝΟΔΡΟΜΙΑ     Δελφίνια  τα  σύννεφα  ταξιδεύουν  στο  ουράνιο  πέλαγος. Ο  χειμώνας  προχωρεί  βαρύθυμος  μ’  έναν  κουτσό  μήνα καθώς  κρατά  τα  χρυσά  δεκανίκια  του  ήλιου.   Είμαστε  μωρά  που  ο  άνεμος ...