Ετικέτα: Ποίηση

(Απόσπασμα)   Μ’ αρέσεις άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτειά. Κι άμα κλαις μου αρέσεις, απ’ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ. Κι ενώ μεν απ’...

Αυτό το καλοκαίρι ποιός θα το πάρει; Ποιοι μας αγαπάνε; Κλειστό μαγαζί κλειστό μαγαζί της αγάπης. Κι αυτό το καλοκαίρι φέρνει για μένα μπάνια σ’ αχρησιμοποίητες ακρογυαλιές θαλασσινά ναπολιτάνικα φαγιά μπύρες ουίσκια άγρια...

Η θάλασσα στα βάθη της πήρ’ έναν ναύτη.— Η μάνα του, ανήξερη, πηαίνει κι ανάφτει στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί για να επιστρέψει γρήγορα και νάν’...

Μη λείψεις καν μια μέρα μακριά μου, γιατί να, πώς να το πω, μου ‘ναι μεγάλη η μέρα, και θα σε περιμένω σαν στους σταθμούς εκείνους που...

Και το κουδούνι χτύπησε της πόρτας όταν τρώγαμε ήμαστε εγώ η γυναίκα μου και τα παιδιά μας όλα πήγα ν'ανοίξω-βιαστικός με την μπουκιά στο στόμα Κατέβηκα και...

Μετά σου το παν, νομίζω, προσηνές με μειδιά, στον καθρέπτη των ματιών σου την χαράν αντανακλά. Στάσου, φως μου, και ακόμη δεν σε είπα τα μισά απ’...

Φύγε κι άσε με μονάχο, που βλέπω να πληθαίνει απάνω η νύχτα, και βαθιά να γίνονται τα χάη. Ούτε του πόνου η θύμηση σε λίγο πια...

Ω! τα μάτια, τα μάτια σου που όλο χρώματ’ αλλάζουν, με γητεύουν τα μάτια σου και βαθιά με σπαράζουν. Μες στα χέρια – τα χέρια σου – τα γερά,...

Η αγάπη μας αν πέθανε τίποτε δε σημαίνει, παλιά μου αγαπημένη. Οι αγάπες σαν πεθαίνουνε κ’ οι έρωτες σα σβήσουν, μια ανάμνηση αφήνουν. Μια ανάμνηση δυο γαλανών θολών...

Φθινοπώριασε…Προς τι όμως η ανάγκη για παντοτινό ήλιο; Εμείς είμαστε στρατευμένη στην ανακάλυψη του θείου φωτός… Μακριά από τους ανθρώπους που φθίνουν με τις εποχές… Φθινόπωρο… Η βάρκα...