Ετικέτα: Ποίηση

της Magali, της Τατιάνας   Ι Ν’ ακούς πάντα Ν’ ακούς το μεγάλωμα της νύχτας Ν’ ακούς των χεριών τον ψαλμό το ξεκόλλημα της πέτρας απ’ τον τοίχο Ν’ ακούς...

 Εν αρχή ην το σκότος. Ύστερα ήρθες εσύ.     *Αργύρης Χιόνης

Χώρος μετά από δυνατή βροχή, Παράθυρο που τ’ άνοιξα να σου φωνάξω Και δεν υπήρχες.     *Σημειώσεις, Τάκης Σινόπουλος

Υποφέρω μέσα στην κουβέρτα της σιωπής που υπολείπεται.   Στον απόηχο της απόστασης ο χρόνος μας έγινε σίδερο,   έγινε μαύρο αίμα το μεσημέρι του ήλιου,   η ώρα που τα μάτια μου έπηξαν μέσα στο ξεραμένο αλάτι,   ένα νεκρό...

Δεν είμαι άνθρωπος κοινός. Ένας ερωτευμένος είμαι.     Σε σκέφτομαι όχι σαν κάποιος που σκέφτεται αλλά σαν ο ένας που αγαπάει.     *Χάρης Βλαβιανός

Η τακτική μου είναι Να σε κοιτώ Να σε μαθαίνω όπως είσαι Να σ’ αγαπώ όπως είσαι     Η τακτική μου είναι Να σου μιλώ Και να σ’ ακούω Να χτίζω με...

Κρατάω τα πόδια σου ψηλά Ως τις πηγές του άσπρου καπνού Που κάνουν στο πουλί μου κατοχή. Είναι σαν να πεθαίνω Γιατί εδώ που τα λέμε Ένας άνδρας νορμάλ...

Είμαι πονεμένος σ’ όλες τις μεριές και στο σώμα και στο πνεύμα. Δεν μπορώ να κάνω έναν συλλογισμό στοιχειώδη, χωρίς να ‘ρθεις ξαφνικά να τον κόψεις.       *Γιώργος...

Το σώμα σου είναι απέραντο. Το σώμα σου απερίγραπτο. Και θέλω να το περιγράψω, να το κρατήσω πιο σφιχτά στο σώμα μου, να το χωρέσω και να με...

Κάποτε σαν δυο ξένοι θα δίνουμε τα χέρια κι όλη αυτή η πυρκαγιά θάναι: τα περασμένα οι μέρες που περάσαμε μαζί σχεδόν μια ιστορία τρίτων   Κανένας ποτέ δε γλίτωσε...