Ετικέτα: Ποίηση

Αυτό που κάνουμε, το κάνουμε γιατί δεν γίνεται να μην το κάνουμε· όσο πιο λίγα κάνουμε, τόσο λιγότερο ξεστρατίζουμε· οι υψηλές επιδόσεις, οι υπερβολικές προσπάθειες μας απομακρύνουν από...

Κείμενα  Ανησυχίας * Γράφει  η Μαρία Πανούτσου   Καζάσης   Λεωνίδας Ένας Έλληνας ποιητής του 20oυ και του 21ου αιώνα Μια ποιητική μορφή   Ένα αφιέρωμα σε δύο μέρη     Τα κάλλη της μορφής...

Κουβαλώ την καρδιά σου μαζί μου (την κουβαλώ στην   καρδιά μου) δεν είμαι ούτε στιγμή χωρίς αυτήν (όπου πηγαίνω εκεί πας, καλή μου· και ό,τι καμώνεται από...

Φιλοσοφείς τρυφερότητα χωρίς φιλοσοφία· στέργεις αιωνιότητα μονάχα με το βλέμμα· είσαι μια ζωντανή βαθειά σελίδα σώματος π’ αστράφτει σε παρθενικότητα. Ο χρόνος είν’ ακόμη για σένα            ...

Ο τρόπος που για σένα κλαίω, οι παλμοί που συγχρονίζονται με τα ποιήματα, όσα δεν μου λες, όσα δεν σου λέω, πράγματα που θα καούν στην κόλαση, θα...

/.../ κι εσύ κάθεσαι πλάι μου, πάντα Πνιγμένη μες στα μάτια μου, πάντα Δεμένη απ’ τη σιωπή με την καρδιά σου Λαβωμένη σαν μικρό πουλί και την Ομορφιά...

της Magali, της Τατιάνας   Ι Ν’ ακούς πάντα Ν’ ακούς το μεγάλωμα της νύχτας Ν’ ακούς των χεριών τον ψαλμό το ξεκόλλημα της πέτρας απ’ τον τοίχο Ν’ ακούς...

 Εν αρχή ην το σκότος. Ύστερα ήρθες εσύ.     *Αργύρης Χιόνης

Χώρος μετά από δυνατή βροχή, Παράθυρο που τ’ άνοιξα να σου φωνάξω Και δεν υπήρχες.     *Σημειώσεις, Τάκης Σινόπουλος

Υποφέρω μέσα στην κουβέρτα της σιωπής που υπολείπεται.   Στον απόηχο της απόστασης ο χρόνος μας έγινε σίδερο,   έγινε μαύρο αίμα το μεσημέρι του ήλιου,   η ώρα που τα μάτια μου έπηξαν μέσα στο ξεραμένο αλάτι,   ένα νεκρό...