Ετικέτα: Ποίηση

Φιλοσοφείς τρυφερότητα χωρίς φιλοσοφία· στέργεις αιωνιότητα μονάχα με το βλέμμα· είσαι μια ζωντανή βαθειά σελίδα σώματος π’ αστράφτει σε παρθενικότητα. Ο χρόνος είν’ ακόμη για σένα            ...

Ο τρόπος που για σένα κλαίω, οι παλμοί που συγχρονίζονται με τα ποιήματα, όσα δεν μου λες, όσα δεν σου λέω, πράγματα που θα καούν στην κόλαση, θα...

/.../ κι εσύ κάθεσαι πλάι μου, πάντα Πνιγμένη μες στα μάτια μου, πάντα Δεμένη απ’ τη σιωπή με την καρδιά σου Λαβωμένη σαν μικρό πουλί και την Ομορφιά...

της Magali, της Τατιάνας   Ι Ν’ ακούς πάντα Ν’ ακούς το μεγάλωμα της νύχτας Ν’ ακούς των χεριών τον ψαλμό το ξεκόλλημα της πέτρας απ’ τον τοίχο Ν’ ακούς...

 Εν αρχή ην το σκότος. Ύστερα ήρθες εσύ.     *Αργύρης Χιόνης

Χώρος μετά από δυνατή βροχή, Παράθυρο που τ’ άνοιξα να σου φωνάξω Και δεν υπήρχες.     *Σημειώσεις, Τάκης Σινόπουλος

Υποφέρω μέσα στην κουβέρτα της σιωπής που υπολείπεται.   Στον απόηχο της απόστασης ο χρόνος μας έγινε σίδερο,   έγινε μαύρο αίμα το μεσημέρι του ήλιου,   η ώρα που τα μάτια μου έπηξαν μέσα στο ξεραμένο αλάτι,   ένα νεκρό...

Δεν είμαι άνθρωπος κοινός. Ένας ερωτευμένος είμαι.     Σε σκέφτομαι όχι σαν κάποιος που σκέφτεται αλλά σαν ο ένας που αγαπάει.     *Χάρης Βλαβιανός

Η τακτική μου είναι Να σε κοιτώ Να σε μαθαίνω όπως είσαι Να σ’ αγαπώ όπως είσαι     Η τακτική μου είναι Να σου μιλώ Και να σ’ ακούω Να χτίζω με...

Κρατάω τα πόδια σου ψηλά Ως τις πηγές του άσπρου καπνού Που κάνουν στο πουλί μου κατοχή. Είναι σαν να πεθαίνω Γιατί εδώ που τα λέμε Ένας άνδρας νορμάλ...