Ετικέτα: Ποίηση

Κι ας είναι ήδη Νοέμβριος με πτώση της θερμοκρασίας και κασκόλ,   εγώ ακόμα σε βλέπω να ξεπλένεσαι με το λάστιχο απ’ το αλάτι της θάλασσας   και μισοκρυμμένη πίσω από τις φυλλωσιές να...

Θυμάσαι τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις, περπατούσα πάνω στο γυαλί της λάμπας. «Πως γίνεται» ρώταγες. Μα ήταν τόσο απλό, αφού μ’αγαπούσες.    

H πιο γλυκιά παρθένα Στολίζει το δωμάτιο Eυφραίνει την περισυλλογή   Aς πούμε πως είμαστε ευτυχείς Kι είναι η σειρά μας Nα βρεθούμε αθάνατοι, Nα φιλήσουμε την ομορφιά Στα χείλη Kαι στο λεπτό...

Έστρωσα το σεντόνι από άμμο της εύφλεκτης σονάτας σου Γεύτηκα τα γλυκάδια του κορμιού σου καθώς εκείνο αιωρούταν πάνω από τις αλυκές της οδύνης Οι χυμοί που...

Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη, ψηλάφούσε σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν να εξηγήσει γιατί δε θέλουμε να πεθάνουμε με τόσο πάθος.    

Άνθρωποι παραιτημένοι Στρέφουν τον δείκτη πυροβολώντας Εγκληματώντας σε μέρες και ήλιους Σε ασημοσκονισμένα σύννεφα προπαγάνδας Εκπυρσοκροτώντας σε πανσέληνες βραδιές Και σ’ άχραντα αστέρια Παραιτημένοι, κουρασμένοι Προτιμούν αντί για νάμα Τη σκόνη, αλκοόλ και...

Πάει καιρός που ακούστηκεν η τελευταία βροχή Πάνω από τα μυρμήγκια και τις σαύρες Τώρα ο ουρανός καίει απέραντος Τα φρούτα βάφουνε το στόμα τους Της γης οι...

Τώρα με τη δική σου αναπνοή ρυθμίζεται το βήμα μου κι ο σφυγμός μου.  

Σοῦ ἔτεινα προσέγγιση ἀλλὰ ἤδη χαιρετισμὸ μοῦ ἔστελνε τὸ χέρι σου ἀπογειωμένο σὲ ὕψος ἀσφαλείας του πάνω ἀπὸ δυὸ χιλιάδες πόδια ὑπολογίζω.   Ἄξιον ἀπορίας τὰ κατάφερα τηλαισθαντικὸς ἀεροπειρατὴς νὰ...

Το αφρώδες κοκκινόχωμα των βουνών Έχει μια ελαφρότητα που με πετάει στα ύψη Αυτής της άνωσης παίζω το παιχνίδι Που πρόσκαιρα μ’ ευχαριστεί Μέχρι που της πεδιάδας το...