Ετικέτα: Ποίηση

Υπάρχει μια φωτογραφία, που αποδεικνύει πως εσύ και εγώ συνυπήρξαμε. Κι έκλαψα πιο πολύ. Γιατί εγώ δεν είχα ανάγκη τη φωτογραφία για να θυμηθώ.    

Καμιά φορά, ο έρωτας γεμίζει κάθε σχισμή, τρυπάει κάθε πόρτα και ξεχειλίζει, γεμίζει τον χώρο και τον χρόνο και αποτελεί το μόνο, το απόλυτο...

Το φεγγάρι, το φεγγάρι τόσο προσκολλημένο ήταν στο στήθος μου στην κοιλιά, γι’ αυτό δεν το κοιτάζω πια το αποφεύγω, όπως και τον καθρέφτη.   Το φεγγάρι βγάζει τώρα ένα...

Ὅταν μοῦ λείπῃς, Στὴν πεθαμένη θάλασσα τῆς λύπης Καράβι ἀσάλευτο ἀπομένω Μαρμαρωμένο, Χωρὶς ἀέρα, μὲ ριγμένα τὰ πανιά.     Γύρω ἁπλωμένη ἡ γαληνιὰ Τρομακτική, μεγάλη Καὶ πουθενὰ ἀκρογιάλι…     Ζωῆς σημάδι δὲν ἀφήνει Γλάρου φτερὸ...

Νά ῾ξερες πῶς λαχτάριζα τὸν ἐρχομό σου, Ἀγάπη ποὺ ἴσαμε τὰ σήμερα δὲ σ᾿ ἔχω νιώσει ἀκόμα, μὰ ποὺ ἔνστικτα τὸ εἶναι μου σ᾿ ἀναζητοῦσεν, ὅπως τὴ...

Αυτή η ξανθειά που μόλις έχω γδύσει σίγουρα έχει αγγίξει την αλήθεια. Όχι με τα λεπτά της δάχτυλα αλλά με τα στήθια.   Ψηλαφώ τις θηλές της και το...

Σας αντάμωσα κι όλο το παρελθόν της έμπειρης καρδιάς, ζωντάνεψε ξανά. Τα ωραία χρόνια θυμήθηκα, ζεστάθηκε η καρδιά μου…   Σαν ενός ολόγιομου φθινόπωρου τυχαίες μέρες και ώρες, που αίφνης μυρίζει...

Έψαχνα να βρω το σπίτι μου. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι ερείπια· μοναχά τοίχους πεσμένους και πέτρες έβλεπες· κι ούτε ένας άνθρωπος δεν φαινόταν. Και τότε φάνηκε η...

Aπορούν κάθε φορά οι ξενοδόχοι που ζητώ μονόκλινο δωμάτιο στην πρόσοψη. Mε κοιτάζουν σαν ν’ απαιτώ θάνατο με θέα.   Έβαλα ενέχυρο τη θάλασσα κι είπα να κάνω φέτος...

Δε σε κάλεσα – μόνη σου Πλησίασες. Κάθε βράδυ – η μυρωδιά της μέντας, Το στενό κι οδοντωτό φεγγάρι, Η ηρεμία και το σκοτάδι.   Η Σελήνη ανέβαινε από μακριά, Σαν...