Ετικέτα: Ποίηση

Η οσμή της απουσίας απλώνεται στο ημίφως. Στη ροή του χρόνου ένας αργός παλμός είναι αρκετός κατανικά την παραίτηση. Ποδοπατώ τις αχνές σκιές, τα δάκτυλα σφίγγουν την καρδιά απρόσμενα βρήκε κάπου και ακουμπά. Από...

1 Σκιές της λευκής ημέρας κόντρα στα μάτια μου. Δεν βλέπω Τίποτα εκτός απ΄ το λευκό: Ο χρόνος λευκός, η ψυχή ελεύθερη απ΄ την ταραχή και το χρόνο. Λευκότητα των...

Σε αγάπησα Εκείνη τη νύχτα Που το σχήμα των φρυδιών σου Ακούμπησε το δέρμα των δαχτύλων μου Κι έμεινε ίδιο Σ’ αγαπώ για εκείνη τη νύχτα Που διστακτικά γράπωσα Το πόδι...

Απάνω που έλεγα να πάψω πια τα ερωτικά, να γράψω κάτι και για τη δυστυχία του διπλανού μου, γνώρισα εσένα κι αναστατώθηκα ολόκληρος, και παν περίπατο όλα...

Πρέπει ν’ αλλάξεις. Πρέπει ν’ αλλάξεις σχήμα στο σώμα σου να διαιρέσεις το σώμα σε μια ροή πιθανοτήτων μες στη ροή των εποχών μέσα στον χρόνο να βρεις απλώνοντας...

Στὴ πολυαγάπητη, στὴ πιὸ ὄμορφή μου ποῦ φῶς γεμίζει μου τὴ καρδιά, στὸ ἀθάνατο εἴδωλο, στὸ σεραφείμ μου, ἕνα μου «χαῖρε» παντοτινά!   Δρυσοξεχύνεται μέσ᾿ στὴ ζωή μου σὰν ἕνα...

(3 Φεβρουαρίου 1971 - 20 Φεβρουαρίου 1999) Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου. Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες...

Το φως, αυτή η φωτιά που καίει τώρα. Αυτός ο γκρίζος τόπος που με ζώνει. Αυτή η θλίψη για μια ιδέα μόνη. Η αγωνία τ’ ουρανού, της...

Aν με ξεχάσεις… Ένα θέλω να ξέρεις.   Ξέρεις πώς είν’αυτό: κοιτάζω το κρυστάλλινο φεγγάρι, το κόκκινο κλαδί του αργού φθινοπώρου στο παράθυρό μου, αγγίζω πλάι στη φωτιά την ατάραχη στάχτη ή το ρυτιδωμένο σώμα...

Δικό σου     «Όταν επιτέλους λάμψει το φεγγάρι δεν θα ’χουμε ανάγκη άλλους παραδείσους, αρχαίες μελωδίες, άρπες, φλογερά πνευστά.     Απόψε ποθούμε μια ευτυχία λιγότερο πλαστή, λουλούδια κόκκινα, κίτρινα, αληθινά που τ’ άρωμά...