Ετικέτα: Ποίηση

Όταν γδυθείς είσαι απλή σαν ένα από τα χέρια σου. Είσαι γλυκιά και στρογγυλή και διάφανη κι ωραία και απαλή και μια σταλιά και μια χουφτίτσα χώμα.   Όταν γδυθείς είσαι...

Μιὰ φορὰ τὸ χρόνο, τὰ Θεοφάνεια τὴ νύχτα, σὲ μιὰ στιγμὴ γιομάτη μυστήριο, ἀνοίγουν οἱ οὐρανοὶ κι ὅποιος προφτάση τότε νὰ ζητήσῃ ὅ,τι θέλει, θὰ τἀποχτήσῃ αὐτὸ ποὺ...

Μου λείπει ένα σύμφωνο για να γράψω σωστά το όνομα σου. Μια πρόθεση για να καταλήξει το φιλί στα χείλη σου. Κι ένα φωνήεν για ν’ ανοίξω το κουμπί...

Η αποστολή μου τέλειωσε κι ακόμη αργοπορώ. Αμφίρροπος ακόμη στέκω στη γέφυρα που μου χτίζει το βλέμμα σου. Ζητάς ν’ ακολουθήσεις τη σκιά μου που χάνεται μέσα στο φως σαν...

Μέσα σ’ ένα χρυσό κύκλο το κεφάλι του   πάνω του πέφτει χιόνι   το στόμα του βγάζει πύρινες πληγές άγριες τον κυνηγάνε ανεμώνες   μία γαλάζια βέργα απλώνεται επάνω του   γύρω πετούν μικροί μαύροι σταυροί...

Είμαι όλος τα μάτια σου Η σκοτεινότητα και το ανίσκιωτο   Είμαι το απόμακρο βλέμμα Που καθώς έχει αποκοπεί από την καρδιά σου Δεν μπορώ να εξακριβώσω Αν έχει σώσει...

Μία ακτίδα στην ομίχλη, δύο τιτιβίσματα το σούρουπο, και τα τρία νυχτερινά του γρύλλου – σκορπούν στα τέσσερα σημεία του ανέμου.   Aπόστολος Κωνσταντινίδης.

Σου το `πα για τα σύννεφα σου το’πα για τα μάτια τα κλαμένα για τα σημάδια που άφησαν τα χέρια μας πάνω στα τραπεζάκια τα βρεμένα. Στα φανερά...

Η νύχτα να βρει γυρεύει τη νύχτα της: Δεν είναι το σκοτάδι Ούτε της θάλασσας η όψη η ζοφερή Δεν είν’ ο ύπνος των φυτών ο ελαφρύς Μήτε...

Κι αν τα όνειρα τολμούν να υπερβούν τα σύνορα ετούτης της πραγματικότητας, το κατακάθι του παλμού τους στέκει ακλόνητο στην εξόρμηση της μάταιης ζωής. Κι ίσως σταθείς τυχερός μέσα στον αναλογισμό της...