Ετικέτα: Ποίηση

Σου το `πα για τα σύννεφα σου το’πα για τα μάτια τα κλαμένα για τα σημάδια που άφησαν τα χέρια μας πάνω στα τραπεζάκια τα βρεμένα. Στα φανερά...

Η νύχτα να βρει γυρεύει τη νύχτα της: Δεν είναι το σκοτάδι Ούτε της θάλασσας η όψη η ζοφερή Δεν είν’ ο ύπνος των φυτών ο ελαφρύς Μήτε...

Κι αν τα όνειρα τολμούν να υπερβούν τα σύνορα ετούτης της πραγματικότητας, το κατακάθι του παλμού τους στέκει ακλόνητο στην εξόρμηση της μάταιης ζωής. Κι ίσως σταθείς τυχερός μέσα στον αναλογισμό της...

Τα χέρια του έβαλε τριγύρω απ’ το κεφάλι Κι έτσι όπως το σφιχταγκάλιαζε, για μια στιγμή οι ψίθυροι ησύχασαν. Μα ο πόνος έχει το δικό του ουρλιαχτό κι...

Πριν σε αγαπήσω, τίποτα δεν ήταν δικό μου: όλο βωλόδερνα στους δρόμους τίποτα αξία κι όνομα δεν είχε: έλπιζε ο κόσμος μόνο στον αέρα. Είχα γνωρίσει σταχτερά σαλόνια, τούνελ...

Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω. Κοσκίνισα μες στην καρδιά μου, την έρημο, ήξερα πως- δίχως τον άνθρωπο- δεν είναι πλήρες του ήλιου το φως. Ενώ τώρα, Κοιτάζοντας...

Επεκτείνομαι και βιώνω παράνομα σε περιοχές που σαν υπαρκτές δεν παραδέχονται οι άλλοι.   Εκεί σταματώ και εκθέτω τον καταδιωγμένο κόσμο μου, εκεί τον αναπαράγω   με πικρά κι απειθάρχητα μέσα, εκεί τον αναθέτω σ’...

Σε κάθε εκδρομή σε ρωτούσα: πόσο όνειρο έχουμε ακόμη˙ προλαβαίνουμε να βγούμε στην καρδιά;   Αγάπα εσύ, μου απαντούσες, και όπου πάμε εκεί επιστρέφουμε.   Γιατί δίχως πόνο θα χαθούμε και χωρίς...

ξεμπλέκω τους ήχους σαν κλωστές και τους δένω κόμπους μήπως η μουσική νικήσει τις κραυγές   η πραγματικότητα δεν είναι παρά μια πτυχή της φαντασίας μας   ζαλισμένοι μέσα στη μοναξιά ο...

VII   Στον Μανόλη Αναγνωστάκη   Το ν’ ακούει κανείς το πρωί τη βιασύνη των πουλιών Το να ψάχνει στα μάτια των άλλων να βρει λίγα τοπία Το να αισθάνεσαι...