Ετικέτα: Ποίηση

Είναι οι μουσικοί που γέρασαν και ξέχασαν τις σωστές παύσεις, σκύβουν, μετρούν τους χρόνους με βιάση, τα χέρια τους δεν αφήνεται  πια μια γυναίκα. Είναι οι μουσικοί που...

Νύχτα πάνω από τους δυο με πανσέληνο εγώ βάλθηκα να κλαίω κι εσύ γελούσες Η καταφρόνια σου ήταν ένας Θεός, τα δικά μου παράπονα στιγμές και περιστέρια...

Κάθομαι μερικές φορές και σκέφτομαι: να μπορούσα, λέει, να ξαναγυρίσω στο παρελθόν να τακτοποιήσω μερικά πράγματα, ν’ αποτελειώσω κάποια άλλα. Όμως τί σημασία θα ’χε; Είμαι κουρασμένος από τόσους...

Γιατί ἔχω μέσα μου ἕνα νεκρό πουλί κι ἐσύ τό λυπᾶσαι Γιατί μοῦ κρατάς τά χέρια καί τά δικά σου χέρια τά ‘χω κρυμμένα στόν...

στο μυστικό αλφάβητο που γράφει με ανοιχτά φτερά ένα θαλασσοπούλι στο γαλάζιο   στο αλμυρό νερό στις μαγικές φωνές που προσκαλούν μέσα από την ομίχλη στο λιμάνι   στους γερανούς που υψώνουν τα...

 (30 Οκτωβρίου 1896 - 21 Ιουλίου 1928) Όταν ήρθες   Εσβήναν τα χρυσάνθεμα σαν πόθοι στον κήπον όταν ήρθες. Εγελούσες γαλήνια, σα λευκό χαμολουλούδι. Αμίλητος, τη μέσα μου μαυρίλα την έκανα...

Δεν μπορείς να ζήσουμε όπου αγαπώ, γι' αυτό έχω βάλει τα κλάμματα. Θέλω ένα σπίτι εκεί, και θες εσύ ένα παγκάκι. Και τι να την κάνω τη θέα, αν...

Ελπίδα, ειρήνη, ευτυχία Αυτά τα τρία χρειάζεται κανείς για να πορευτεί σε τούτη την ζωή, όπως και στην θάλασσα Αυτά δεν τα είπε κάποιος άνδρας σοφός,...

Ἀπερήμωση. Κανεὶς δὲν εἶν᾿ ἐδῶ, οὔτε δῶ, οὔτε κεῖ κάτω; Κανείς; κι αὐτὲς οἱ πολυώροφες ἀνθρώπινες σχέσεις ποιὸς θὰ τὶς κατοικήσει; Φύγατε ὅλοι, ὅλα; Ἢ ποτὲ δὲ σᾶς εἶχα; ἀνεπιβεβαίωτα...

Ειδικά όταν ο άνεμος του Οκτώβρη µε δάχτυλα ξεπαγιασμένα μαστίζει τα μαλλιά µου, πιασμένος στη δαγκάνα του ήλιου, ανάβω δρόμο και αναπτύσσω ίσκιο κάβουρα στη γη. Πουλιά χαλούν...