Ετικέτα: Ποίηση

Μου θυμίζεις ό, τι δεν είμαι Ο χρόνος πρέπει να γίνει σύμμαχος Μα παραμένει εχθρός Λέω να εξαϋλωθώ σε όνειρο   Άμα ακόμα πονάς είναι γιατί Μοιάζεις μικρός Και θυμίζεις αγάπη   Μας...

Σαν δέσμη από τριαντάφυλλα είδα το βράδυ αυτό. Kάποια χρυσή, λεπτότατη στους δρόμους ευωδιά. Kαι στην καρδιά αιφνίδια καλοσύνη. Στα χέρια το παλτό, στ’ ανεστραμμένο πρόσωπο η σελήνη. Hλεκτρισμένη από φιλήματα θα ‘λεγες...

Το χάσαμε κι αυτό το ηλιοβασίλεμα. Κανείς δεν μας είδε εμάς χεράκι, χεράκι το βράδυ εκείνο όπου έπεφτε η γαλάζια η νύχτα και σκέπαζε τον κόσμο.   Απ'...

Τα όνειρα απλώνονται επάνω μας τη νύχτα μ’ όλο τον τρόμο της ζωής με σφίγγεις με φωνάζεις πνιγμένοι π’ αγκαλιάζονται στο τελευταίο κύμα.     Φανταχτερή κουρτίνα η ομορφιά που λατρέψαμε τραβιέται μες στη...

Χαράζει η μέρα και η πόλη έχει ρεπό. Στη γειτονιά μας, καπνίζει ένα φουγάρο κι εγώ, σε ζητάω σαν πρωινό τσιγάρο και σαν καφέ πικρό.   Άδειοι οι δρόμοι,...

Είναι οι μουσικοί που γέρασαν και ξέχασαν τις σωστές παύσεις, σκύβουν, μετρούν τους χρόνους με βιάση, τα χέρια τους δεν αφήνεται  πια μια γυναίκα. Είναι οι μουσικοί που...

Νύχτα πάνω από τους δυο με πανσέληνο εγώ βάλθηκα να κλαίω κι εσύ γελούσες Η καταφρόνια σου ήταν ένας Θεός, τα δικά μου παράπονα στιγμές και περιστέρια...

Κάθομαι μερικές φορές και σκέφτομαι: να μπορούσα, λέει, να ξαναγυρίσω στο παρελθόν να τακτοποιήσω μερικά πράγματα, ν’ αποτελειώσω κάποια άλλα. Όμως τί σημασία θα ’χε; Είμαι κουρασμένος από τόσους...

Γιατί ἔχω μέσα μου ἕνα νεκρό πουλί κι ἐσύ τό λυπᾶσαι Γιατί μοῦ κρατάς τά χέρια καί τά δικά σου χέρια τά ‘χω κρυμμένα στόν...

στο μυστικό αλφάβητο που γράφει με ανοιχτά φτερά ένα θαλασσοπούλι στο γαλάζιο   στο αλμυρό νερό στις μαγικές φωνές που προσκαλούν μέσα από την ομίχλη στο λιμάνι   στους γερανούς που υψώνουν τα...