Ετικέτα: Ποίηση

Ἀπερήμωση. Κανεὶς δὲν εἶν᾿ ἐδῶ, οὔτε δῶ, οὔτε κεῖ κάτω; Κανείς; κι αὐτὲς οἱ πολυώροφες ἀνθρώπινες σχέσεις ποιὸς θὰ τὶς κατοικήσει; Φύγατε ὅλοι, ὅλα; Ἢ ποτὲ δὲ σᾶς εἶχα; ἀνεπιβεβαίωτα...

Ειδικά όταν ο άνεμος του Οκτώβρη µε δάχτυλα ξεπαγιασμένα μαστίζει τα μαλλιά µου, πιασμένος στη δαγκάνα του ήλιου, ανάβω δρόμο και αναπτύσσω ίσκιο κάβουρα στη γη. Πουλιά χαλούν...

Τα λουλούδια κείτονται πια πεταμένα. Ο μηχανισμός της ζωής παραμορφώθηκε. Με μια ματιά στο κενό αναπαριστώ τα περιστατικά των στιγμών μας. Σιωπές μεταλλικές σχίζουν το ηλιοβασίλεμα που έρχεται. Η απαίτηση της...

Θέλω λυπητερά τραγούδια καλοκαίρι μου καυτό σακατεμένο μου διαμάντι γυμνό κορμί της θάλασσας που έπαιξες χορδές του αέρα μέσα στα μαλλιά μου   Θέλω λυπητερά τραγούδια καλοκαίρι μου ηλεκτρισμένα μάτια...

Υπάρχω, για να σ’ αγαπώ μονάχα   και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω. Σ’ αγαπώ τόσο που το ξεχνώ,   όπως το αίμα που κυλά στις...

 (21 Οκτωβρίου 1907 - 31 Οκτωβρίου 1985) ___________________________________________________ Το γλωσσάριο των ανθέων ___________________________________________________   νυν ή αεί; αεί αυτόν ή άλλον; αυτόν εσένα ή άλλον; εσένα το άλφα ή το ω μέγα; το άλφα την εκκίνηση ή...

Μην έχοντας στοιχεία για το αντίθετο, θα πω πως εσύ, είσαι πρότυπο απαράμιλλης τελειότητας. Στο απόγειο της νιότης σου, εγώ, γονατίζω εμπρός στο μεγαλείο σου.   Σε συγκρίνω μονάχα...

Στην πρώτη επαφή που είχαμε, μιλήσαμε όπως δυο ξένοι για πράγματα διάφορα σχεδόν. Στη δεύτερη μπορώ να πω το ίδιο, με κάποια στη φωνή μας διαφορά, ένα χρωμάτισμα. Ώσπου στην...

Ω, η αγαπημένη μου είναι σαν ένα κόκκινο, κατακόκκινο ρόδο   Που είναι φρεσκοανθισμένο τον Ιούνη. Ω, η αγαπημένη μου είναι σαν μια μελωδία,   Που ‘ναι παιγμένη σε...

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι, μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές, όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμόν Εσένα! Πριν απ’...