Ετικέτα: Ποίηση

Την άτιμη την σκάλα σαν κατέβαινα, από την πόρτα έμπαινες, και μια στιγμή είδα το άγνωστό σου πρόσωπο και με είδες. Έπειτα κρύφθηκα να μη με ξαναδείς,...

Αυτών που έφυγαν για πάντα από τη Ζωή μας. Κι ας υπήρξαμε αληθινά γι’ αυτούς. Το αίμα τους μας δόθηκε, μας πονά, και Γι’ αυτό μας ελέγχει.    

Άναψε ένα ακόμη τσιγάρο, γόπες πεταμένες δεξιά και αριστερά, τασάκι γεμάτο στάχτες, τραυματισμένα δάχτυλα από θραύσματα γυαλιών, όλα στοιβαγμένα σε ένα μουντό δωμάτιο που μύριζε μπαγιάτικο καπνό.   Το...

Άνθος του ήλιου. Του ποταμού άνθος.   Εγώ Ήσουν εσύ; Το στήθος έχεις πάμφωτο Και δεν σ’είδα.   Αυτή Πόσες φορές σε άγγιξαν του φουστανιού μου οι άκρες !   Εγώ Δίχως ν’ ανοίξω, ακούω στο...

Βλέπω τη ζωή που έζησα κάτω από το σημάδι μιας αλήθειας άγνωστης έτσι, που όλη χάνεται κι όλη πάνω μου θα ξαναπέσει… Ήρθα από μακριά από το άγνωστο, σχεδόν...

Τρία ποιήματα από τις ποιητικές συλλογές «Κομβίο αναμονής», «Απορίες» και «Ροές και θρομβώσεις», εκδόσεις Ιωλκός.   «ΑΦΟΒΙΑ»   Ζηλεύω ένα μονάχα· την αφοβία. Πώς είναι, άραγε, να ζεις δίχως...

Ακούς; Έξω βρέχει Αλλά η βροχή αυτή δε ρίχνει μόνο νερό Ρίχνει μαζί μικρούς κύβους από ζάχαρη Είναι μια βροχή σερμπέτι Θα γλυκαθούν η γη και τα φυτά Κάπως...

Καθόμαστε ως αργά, παρατηρώντας το σκοτάδι να ξετυλίγεται σιγά-σιγά: Κανένα ρολόι δεν το μετρά Όταν είναι απανωτά τα φιλιά και τα χέρια ενωμένα Δεν γνωρίζει κανείς που...

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί. Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος Που δεν έχει τι να περιμένει Και όμως περιμένει.   Γιατί σαν πάψει να περιμένει Είναι σα να παύει να...

Χωρίζω, αφού είναι ένα ψέμα πια στη ζωή μου η ύπαρξη του μέλλοντος. Από το μέλλον χωρίζω. Ξέρω τα πάντα κάτω απ’ την τεράστια σκιά του θα...