Ετικέτα: Ποίηση

Μανιασμένη βροχὴ πάνω ἀπ’ τὰ θαμμένα δάχτυλά μου. Εἶδα τὸ ἀνθρώπινο πλάσμα κάτω ἀπὸ ’να δέντρο ἔξω ἀπ’ τὴ σπηλιὰ Μ’ ἄγριες κουρελιασμένες προβιὲς Καὶ βιβλικὴ γενειάδα –   ἡ Ἀμφισβήτηση εἶναι...

Η τελευταία θάλασσα θα ’ρθη αύριο και θα ’ναι σαν ένα κοπάδι άλογα που αφηνιασμένα θα τρέχουν για έν’ ανύπαρχτο τέρμα και θα ’ναι σα μια βροχή που θα...

Τον κέρδισε η σιωπή.   Είχε πολύ   μέσα στην Ποίηση βαδίσει.    

13 Αυγούστου 1921 - 3 Απριλίου 2006   Η ώριμη στιγμή του χωρισμού Μας πρόφτασε βιαστικά Φορέσαμε κι οι δύο από ένα χαμόγελο Ελέγχαμε τις χειρονομίες μας Και ξεφυλλίζαμε Τις μέρες...

Καμία απόσταση, κανένα άσπρο πουλί δεν ματαιώνει τους κινδύνους, ξημερώνει˙ τον λυπάμαι τον χρόνο μου είπε ο πληγωμένος σκορπιός η πατημένη εποχή μες τα χιόνια˙ ακόμα και το...

Σήμερα που η ανθρώπινη ζωή δεν κοστίζει, πάλι, μια δεκάρα, που η φύση υφίσταται τη μεγαλύτερη στην ιστορία της καταστροφή, που πλήθη ολόκληρα τρέχουν σαν σκυλιά...

Τελευταίο βλέμμα εκκολαπτήριο πάνω από την πόλη τόσο μακριά και τόσο κοντά είσαι άραγες εσύ το άστρο το μεγαλύτερο ή η κάμαρα η πιο μικρή που μένει ξάγρυπνη στη...

Κάθε που πέφτει επικίνδυνα το βράδυ, ξυπνάει η φωνή σου μέσα μου και με ρημάζει· κι όταν η νύχτα όλες τις γλυκιές εικόνες διώχνει, προβάλλει εντός μου...

Έτσι φαντάζεσαι. Συχνά όμως δεν είναι.   Ξαφνική πετριά στο νερό κύκλος και κύκλος έγκλειστον δείχνει την πληγή που τσάκισε την ηρεμία και τώρα αφηγείται: πρώτα η σιωπή∙...

(απόσπασμα)     Α: Τα βράδυα, μερικές φορές, δεν μπορώ να κοιμηθώ, δεν ξέρω τι να τους κάνω όλους αυτούς, όλα αυτά, που έχω μαζέψει μες τη μέρα, τριγυρνάνε στον ύπνο...