Ετικέτα: Ποίηση

Θεέ μου τί δὲν μᾶς περιμένει ἀκόμα. Κάθομαι ἐδῶ καὶ βρέχομαι. Βρέχει χωρὶς νὰ βρέχει ὅπως ὅταν σκιὰ μᾶς ἐπιστρέφει σῶμα. Κάθομαι ἐδῶ καὶ κάθομαι. Ἐγὼ ἐδῶ, ἀπέναντι ἡ καρδιά...

ήρθε σε βρήκε με ψαλιδισμένα τα φτερά ήθελε να τρέξετε μαζί κόντρα σε κάποιον άνεμο παιδιά πάνω στο παιχνίδι ανυπάκουοι κι ελεύθεροι και άγρια τρυφεροί τα υποσχεθήκατε όλα πολύ νωρίς   Σας κέρδισε άλλη μια παρόρμηση όμορφοι γίνατε μόνο γιατί κοιταχτήκατε με αγάπη αναζητήσατε...

– Το στήθος της λάμπει σαν άστρο – Είν’ η φωνή του Τραχειά και ανυπόμονη Όπως με πήρε την πρώτη νύχτα Στην αγκαλιά του Τα βλέφαρά της – Δεμένος με...

Μη λες: «Αντίο, μας χωρίζει ένα χάος», γιατί εγώ δε βλέπω κανένα χάος. Όμορφη η νύχτα, με πουλιά, με ολάνθιστους θορύβους, όμορφη η νύχτα και σπιθίζουν τ’...

Τώρα θα μετρήσουμε δώδεκα και θα μείνουμε όλοι ακίνητοι.   Για μια φορά πάνω στη γη ας μη μιλήσουμε σε καμιά γλώσσα, για ένα δευτερόλεφτο ας σταθούμε, ας μη σαλέψουμε...

Των βουνών αδελφή Που η σαγήνη σου εξασθενίζει Του ανθρώπου τη συστολή   Και τη χλωμάδα Του αποκοιμισμένου φύλλου αφυπνίζει   Θα σε παρακαλούσα να κατέβαινες Μες στου σπιτιού μας την αυλή Μα...

Ταιριάζεις μέσα μου σαν αγκίστρι σε μάτι   αγκίστρι ψαριού ανοιχτό μάτι   (Από τη συλλογή Ανθολογία ποιημάτων: 1965-1975 | Μετάφραση: Έφη Τσιρώνη)

Κι ὄχι αὐταπάτες προπαντός. Τό πολύ-πολύ νά τους1 ἐκλάβεις σά δυό θαμπούς προβολεῖς μές στήν ὁμίχλη Σάν ἕνα δελτάριο σέ φίλους πού λείπουν μέ τή μοναδική λέξη: ζῶ. «Γιατί», ὅπως πολύ...

Εκείνη τη νύχτα έκλεισες τα μάτια σου τόσο ήσυχα· κουράστηκες να ζεις, μου είπες, πριν από καιρό και τότε ξεκίνησες… Σου κράτησα απαλά το γερασμένο σου χέρι και...

Τρέχει. Τρέχει με αντίθετο άνεμο. Περνά βουνά, λίμνες, πόλεις. Δυσκολίες και δυσκολίες. Φωτιές, πολέμους, γκρίνιες, οικογένειες. Λίγες ομορφιές όταν σταματάει να πιει νερό. Τις βλέπει για λίγο, τις...