Ετικέτα: Ποίηση

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι. Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως. Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.   Κοντά σου η...

Η σάρκα έγινε σελίδα το δέρμα χαρτί το χάδι έννοια αφηρημένη το σώμα καινούρια  θεωρία του ανύπαρχτου. Αλήθεια, πώς να περιγράψω τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει και μονο στην...

(HOUSEWIFE)     Μερικές γυναίκες παντρεύονται σπίτια. Είν’ ένα άλλο είδος δέρματος · έχει καρδιά, Στόμα, συκώτι και συσπάσεις εντέρων. Οι τοίχοι είναι σταθεροί και ρόδινοι. Κοιτάξτε πως κάθεται στα γόνατά...

Ήρωες και Άγιοι δεν υπάρχουν. Τους έφτιαξαν μετά. Ήθελαν να στηρίξουν την δικιά τους τυραννία αγιοποιώντας κάποια καθάρματα. Τους δικούς μας σοφούς και αγίους...

Χρησιμοποιώ τα μάτια σου ως άλλοθι για την ύπαρξή μου, κι όσο δεν τα κοιτάζω, νιώθω ένοχος απέναντι στη ζωή. Απά σ'ένα σώμα γυμνό, πώς...

Εδώ γνωρίζω ηλικιωμένους που αν τους ρωτήσεις απαντούν και μόνον τ' απαραίτητα σε μια γλώσσα παλιά ευγενική σανσκριτική ακατανόητη κι ύστερα πάλι φυγαδεύονται στη μερική τους άνοια, μακρινοί.   Πόσα μπορείς να...

Να μη λυπάσαι που πέφτουν τα φύλλα φθινόπωρο. Η δική σου τρυφερότητα θα τα φέρει και πάλι στα δέντρα. Δάκρυα μη χαλνάς· όλοι ανήκουμε στην ανάσταση. . . .  

Ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, αφιερωμένο στην κόρη του Έρη.   Ήθελα κάτι να σου πω, κάτι να τραγουδήσω. Ξέχασα και σένα ξέχασα και μένα. Με πήρε το τραγούδι στο...

Με βρήκε η νέα ημέρα Μες στ’ ουρανού την ξαστεριά Με τα πολλά παράθυρα   Όμορφος είναι ο κόσμος Η βρύση του ματιού   Ένα λαμπρό ρουμπίνι Από ματόκλαδο   Μες στου νερού τη...

Θεέ μου τί δὲν μᾶς περιμένει ἀκόμα. Κάθομαι ἐδῶ καὶ βρέχομαι. Βρέχει χωρὶς νὰ βρέχει ὅπως ὅταν σκιὰ μᾶς ἐπιστρέφει σῶμα. Κάθομαι ἐδῶ καὶ κάθομαι. Ἐγὼ ἐδῶ, ἀπέναντι ἡ καρδιά...