Ετικέτα: Ποίηση

Γοβάκια αδειανά Άκουσα για εσένα. Μπορώ να περιγράψω το χρώμα των μαλλιών σου. Μίλησαν για εσένα. Εγώ δε σε έμαθα.   Φονιάδες με κενά βλέμματα και βρόμικες ψυχές στέρησαν τις...

Κουράστηκα στην άκρη της αγκαλιάς σου Κρεμάμενος απ’ την επιφύλαξη να αφεθούμε σε μνήμες χορτασμένες από ένσημα βαρέων ανθυγιεινών ερώτων Κουράστηκα να προφέρω τα ονόματά μας κρυφά απ’ τις φωτογραφίες σου που με κοιτούν...

Ένα σπίτι Τα σκαλοπάτια Οδηγούν σε θάλασσα / σε πράσινο Η μουσική παρασέρνει- πτερύγια καρχαρία Φτιάχνουν τσέλο καμπύλη Βυσσινή γυναίκα Βλέμμα βουτηγμένο κοχύλια Τα δολώματα πυγολαμπίδες στο νερό Το κρανίο...

ΕΙΝΑΙ ΚΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ένα δίκοπο μαχαίρι Βρίσκουν ευκαιρία οι διώκτες σου και συσπειρώνονται Δε σε κυνηγούν πια με όπλα μετάλλινα χειροπιαστά Μετέρχονται λογής λογής τεχνάσματα μιμούνται Φωνές...

Στριμώχνεσαι πάνω μου οι λαγόνες χτυπούν τους μηρούς ασυγκράτητα. Στα σεντόνια του πόθου χάνεται το μέτρημα, οι αναστολές συνθλίβονται. Διεκδικείς την κυριαρχία στους παλμούς μου. Μέσα στις παλάμες κρατώ τη σπονδυλική σου...

Καλοκαιριάτικο χώμα το πρόσωπο. Το στήθος χλοϊσμένη ακροποταμιά. Ρόδινο κρύσταλλο ένα γύρο το σούρουπο.       Έλυσες τα μαλλιά σου και χλιμίντρισαν τ’ άλογα. Αγγίζω τη ζώνη σου κι ο πυρωμένος άνεμος περνάει μέσα...

Ήρθε μια κοπέλα στο γραφείο μας το πρωί χωρίς μπογιές στο πρόσωπο χωρίς κακόν άνεμο στα μάτια. Μας έφεγγε χαμόγελο αληθινής καλημέρας. Ο προϊστάμενος της έδειξε την εξουσία...

Μια βρύση με σκουριασμένο λαιμό, χρόνια λησμονημένη πίσω απ’ τα σπάρτα, άρχισε να κελαϊδάει στην ησυχία. Τ’ αστέρια λιγωμένα ξεκόλλαγαν από τον ουρανό, έπεφταν...

(17 Ιουλίου 1926 - 28 Σεπτεμβρίου 1990)     Είναι ρωγμή στο στήθος η αγάπη.  

«Είσαι Δική μου, είμαι Δικός Σου! Αυτό μονάχα με γεμίζει, αυτό μονάχα με στυλώνει, αυτό μονάχα με κρατάει στη γη! Οι ρίζες του είναι μας είναι μπλεγμένες κάτου από...