Ετικέτα: Ποίηση
Άσπρο πλεκτό, Eλένη Α. Σακκά
Εκείνη τη νύχτα έκλεισες τα μάτια σου τόσο ήσυχα·
κουράστηκες να ζεις, μου είπες, πριν από καιρό
και τότε ξεκίνησες…
Σου κράτησα απαλά το γερασμένο σου χέρι
και...
Ο αθλητής του τίποτα, Γιάννης Κοντός
Τρέχει. Τρέχει με αντίθετο άνεμο.
Περνά βουνά, λίμνες, πόλεις. Δυσκολίες
και δυσκολίες. Φωτιές, πολέμους, γκρίνιες, οικογένειες.
Λίγες ομορφιές όταν σταματάει να πιει νερό.
Τις βλέπει για λίγο, τις...
Στον ίδιο χώρο Αναγνωρισμένα, Κ.Π. Καβάφης
Οικίας περιβάλλον, κέντρων, συνοικίας
που βλέπω κι όπου περπατώ· χρόνια και χρόνια.
Σε δημιούργησα μες σε χαρά και μες σε λύπες:
με τόσα περιστατικά, με τόσα πράγματα.
Κ’...
Περασμένα Μεσάνυχτα, Οδυσσέας Ελύτης
Περασμένα μεσάνυχτα σ’ όλη μου τη ζωή
Σαν σε χαμηλωμένο Γαλαξία το κεφάλι μου βαρύ
Κοιμούνται οι άνθρωποι με τ’ ασημένιο πρόσωπο· άγιοι
Που άδειασαν από τα...
Χθές, Πέννυ Γιώτη
Σήμερα, απομακρύνθηκες περισσότερο
από χθές.
Και τώρα μιλώ συχνά
για' σένα.
Κάθε μέρα,
έφευγες κι' από λίγο.
Και μέχρι να το καταλάβω,
έλεγα
πόσο πολύ σ' αγάπησα χθές.
Σήμερα απομακρύνθηκες οριστικά
απο' μένα.
Και τώρα,
μιλώ...
Στον ίδιο ρυθμό, Γ. Θ. Βαφόπουλος
3
Σε περιμένω ακόμα κι’ ας το ξέρω πως δε θάρθεις.
Την ώρα αυτή, από μια παλιά συνήθεια, πάντα σκύβω,
φυλλομετρώντας άσκοπα κάνα τυχαίο βιβλίο.
Μα ενώ καλά...
Προϋπόθεση, Erich Fried
Αν είχε νόημα
να ζεις
θα είχε νόημα
να ζεις
Αν είχε νόημα
να ελπίζεις ακόμα
θα είχε νόημα
να ελπίζεις ακόμα
Αν είχε νόημα
να θες να πεθάνεις
θα είχε νόημα
να θες να...
Η Αμφισβήτηση είναι ευάλωτη, Λευτέρης Πούλιος
Μανιασμένη βροχὴ
πάνω ἀπ’ τὰ θαμμένα δάχτυλά μου.
Εἶδα τὸ ἀνθρώπινο πλάσμα
κάτω ἀπὸ ’να δέντρο
ἔξω ἀπ’ τὴ σπηλιὰ
Μ’ ἄγριες κουρελιασμένες προβιὲς
Καὶ βιβλικὴ γενειάδα –
ἡ Ἀμφισβήτηση εἶναι...
Η τελευταία θάλασσα, Νίκος Καρύδης
Η τελευταία θάλασσα θα ’ρθη αύριο
και θα ’ναι σαν ένα κοπάδι άλογα
που αφηνιασμένα θα τρέχουν
για έν’ ανύπαρχτο τέρμα
και θα ’ναι σα μια βροχή
που θα...
Για αυτούς που σκάβουν βαθιά, Χρίστος Λάσκαρης
Τον κέρδισε η σιωπή.
Είχε πολύ
μέσα στην Ποίηση βαδίσει.















