Ετικέτα: Ποίηση

Μια βρύση με σκουριασμένο λαιμό, χρόνια λησμονημένη πίσω απ’ τα σπάρτα, άρχισε να κελαϊδάει στην ησυχία. Τ’ αστέρια λιγωμένα ξεκόλλαγαν από τον ουρανό, έπεφταν...

(17 Ιουλίου 1926 - 28 Σεπτεμβρίου 1990)     Είναι ρωγμή στο στήθος η αγάπη.  

«Είσαι Δική μου, είμαι Δικός Σου! Αυτό μονάχα με γεμίζει, αυτό μονάχα με στυλώνει, αυτό μονάχα με κρατάει στη γη! Οι ρίζες του είναι μας είναι μπλεγμένες κάτου από...

Υπάρχει Θεός μέσα σου, άνθρωπε, μα συ Τον σκοτώνεις. Πώς πέρασαν τα χρόνια μου τόσο άδεια δεν κατάλαβα. ‘Υστερη μέρα, σε νοστάλγησα σφόδρα μέχρι θανάτου. Μανούλα, εσύ, μου ‘μαθες την αγάπη σαν γεννήθηκα. Ο έρωτάς μου...

Όλοι ανακαλύπτουμε μια μέρα κάτι χάνουμε κάτι δίνουμε και παίρνουμε τις ίδιες μαχαιριές. Όμοια τα στίγματα στα πρόσωπά μας.   Αλήθεια, θα μπορούσε νάμαστε φίλοι, θα μπορούσε… Αν σε μιαν ελάχιστη...

Πόσο εύκολα παλιώνει κάτι μέσα σε δυο χρόνια Και πόσο εύκολα μπαλώνεται η διαδρομή τόσων χρόνων αναλογικά  μ’ ένα ψηφίο Πόσο χρόνο θέλει για να ζυμωθεί κρασί-...

Τα λεωφορεία χώροι ιεροί απ' την αγωνία των ανθρώπων χορτασμένα

Τώρα που σ’ έχω διαγράψει απ’ την καρδιά μου, ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα, όλο και πιο πολύ τυραννικά· δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για...

Μ' αρέσει άμα σωπαίνεις, επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία κι ενώ μεν απ' τα πέρατα με ακούς, η φωνή μου εμένα δε σε φτάνει. Μου φαίνεται ακόμα...

Τις νύχτες τρίζουν τα έπιπλα. Κάπου στάζει απ’ τη σωλήνα. Από το καθημερινό βάρος στους ώμους Εκείνη τη στιγμή ελευθερώνονται, Εκείνη τη στιγμή παραδίδονται στα πράγματα Οι άφατες ανθρώπινες...