Ετικέτα: Ποίηση

ΕΙΝΑΙ ΚΙ Η ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ένα δίκοπο μαχαίρι Βρίσκουν ευκαιρία οι διώκτες σου και συσπειρώνονται Δε σε κυνηγούν πια με όπλα μετάλλινα χειροπιαστά Μετέρχονται λογής λογής τεχνάσματα μιμούνται Φωνές...

Καλοκαιριάτικο χώμα το πρόσωπο. Το στήθος χλοϊσμένη ακροποταμιά. Ρόδινο κρύσταλλο ένα γύρο το σούρουπο.       Έλυσες τα μαλλιά σου και χλιμίντρισαν τ’ άλογα. Αγγίζω τη ζώνη σου κι ο πυρωμένος άνεμος περνάει μέσα...

Ήρθε μια κοπέλα στο γραφείο μας το πρωί χωρίς μπογιές στο πρόσωπο χωρίς κακόν άνεμο στα μάτια. Μας έφεγγε χαμόγελο αληθινής καλημέρας. Ο προϊστάμενος της έδειξε την εξουσία...

Μια βρύση με σκουριασμένο λαιμό, χρόνια λησμονημένη πίσω απ’ τα σπάρτα, άρχισε να κελαϊδάει στην ησυχία. Τ’ αστέρια λιγωμένα ξεκόλλαγαν από τον ουρανό, έπεφταν...

(17 Ιουλίου 1926 - 28 Σεπτεμβρίου 1990)     Είναι ρωγμή στο στήθος η αγάπη.  

«Είσαι Δική μου, είμαι Δικός Σου! Αυτό μονάχα με γεμίζει, αυτό μονάχα με στυλώνει, αυτό μονάχα με κρατάει στη γη! Οι ρίζες του είναι μας είναι μπλεγμένες κάτου από...

Υπάρχει Θεός μέσα σου, άνθρωπε, μα συ Τον σκοτώνεις. Πώς πέρασαν τα χρόνια μου τόσο άδεια δεν κατάλαβα. ‘Υστερη μέρα, σε νοστάλγησα σφόδρα μέχρι θανάτου. Μανούλα, εσύ, μου ‘μαθες την αγάπη σαν γεννήθηκα. Ο έρωτάς μου...

Όλοι ανακαλύπτουμε μια μέρα κάτι χάνουμε κάτι δίνουμε και παίρνουμε τις ίδιες μαχαιριές. Όμοια τα στίγματα στα πρόσωπά μας.   Αλήθεια, θα μπορούσε νάμαστε φίλοι, θα μπορούσε… Αν σε μιαν ελάχιστη...

Πόσο εύκολα παλιώνει κάτι μέσα σε δυο χρόνια Και πόσο εύκολα μπαλώνεται η διαδρομή τόσων χρόνων αναλογικά  μ’ ένα ψηφίο Πόσο χρόνο θέλει για να ζυμωθεί κρασί-...

Τα λεωφορεία χώροι ιεροί απ' την αγωνία των ανθρώπων χορτασμένα