Ετικέτα: Ποίηση

Η πληγή θρέφει, τα χείλια της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά και ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή,...

Τι παράξενα θα σου φανούν όταν πια δε θα 'μαι 'δω, όλα όσα έχεις υποφέρει! Όταν πλέον δε θα 'χεις το μπράτσο μου πάνω από...

Η αγάπη είναι χρώμα άσπρο διάφανο και το σώμα της σχήμα ευλογίας. Κι αυτό το άλογο ψάχνει μέσα στους καπνούς το νεκρό καβαλάρη του μακριά να τον πάρει.   Σκέφτομαι αρχαία...

Αν είσαι μια μικρή παραπονεμένη πέτρα σε μια ερημιά αν είσαι ένα μοναχικό κυκλάμινο στο βουνό αν είσαι ένα ξεχασμένο άστρο στον ουρανό πού θες να το ξέρω;   Αν είσαι μια...

Να στερηθώ το θαύμα μη μ’ αφήσεις στα μάτια σου να χάνομαι και να ‘χω τη νύχτα ν’ ακουμπάει στο μάγουλό μου το ρόδο της ανάσας σου...

Ο ήλιος είναι πράσινος τα δέντρα καίνε περιμένουνε τα χελιδόνια οι σιδερένιες μας χελιδονοφωλιές δε μας γελάνε πια με τα λουλούδια μας στοίχισαν τα χέρια και τα πόδια μας τώρα...

Ό,τι πλησιάζει απομακρύνεται συγχρόνως κι αυτό που μένει τελικά μοιάζει με πάχνη που θολώνει τη ματιά με γεύση πικραμύγδαλου στα χείλη   Χάνονται στο απροσπέλαστο οι μορφές Τέφρας σωροί στη θέση...

Έπρεπε χρόνια πριν να είχες φύγει. Δεν θα μπορούσα τότε καν να το δεχτώ με κάθε μέσον θα’ θελα να σε κρατήσω θα’ κλαιγα απαρηγόρητος. όμως φοβάμαι μήπως...

Ένα δεκάρικο κοστίζει η αξιοπρέπεια. Ίσα να πάρεις λίγο γάλα και μισό κιλό ψωμί, λίγες φακές, δυο φρούτα και λίγο φρέσκο καφέ. Ίσα να φτάσεις στο ταμείο δίχως στόματα και...

...Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς οι υπόλοιποι χειρότερα, γιατί: χάσαμε την υπομονή μας, λησμονήσαμε τις ρίζες μας, εξουθενωθήκαμε σε άσκοπες συγκρίσεις, αμφισβητήσαμε την αξιοπιστία των λέξεων, απορρίψαμε το αυτονόητο, εξαντληθήκαμε...