Ετικέτα: Ποίηση

Κύριε, γνωρίζω σκαμμένους δρόμους ξανασκάβω πριν από μένα έσκυψαν βαθύτερα πολλές εξερευνήτριες αγωνίες. Ακλόνητη η βασιλεία του αναπόδεικτου (μεγάλος συκοφάντης σου μα και υποστηρικτής σου).   Ψάχνω μήπως η πίστη μας...

τώρα είναι δεν το θέλω να περιμένω τον έρωτα ή το σώμα σου ή αυτό το ρίγος απʼ τα δάχτυλά σου όλα πιο τώρα από ποτέ αν θες να...

Εγώ, που λες, δε σʼ αγαπώ κι αν θέλεις πίστεψέ το. Απʼ την πολλή αγάπη μου φτάνω να μη σε θέλω.   Όχι, εγώ δε σʼ αγαπώ κι αν θέλεις...

  Πολύ σοβαρά παίρνουν οι άνθρωποι τον εαυτό τους. Κι αλαζονεύονται ανόητα πάνω στη Γη. Που δεν είναι παρά ένας κόκκος της ανθόσκονης που ονομάζεται...

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις...

ΤΑ ΠΡΩΙΝΑ μεταμφιέζεται Σε παραγγελιοδόχο Σ’ εξομολογητή Σ’ αιλουροειδές   Τα βράδια Μεταμφιέζει τις λέξεις Σε βόμβες βυθού Σ’ αερόλιθους   Κοιμάται ήρεμος πάνω σ’ αναμμένα κάρβουνα Κι ονειρεύεται δέντρα     *Η δύναμη των λέξεων, Κλείτος Κύρου

Έκφραση -λέει- δε σημαίνει να πεις κάτι, αλλά απλώς να μιλήσεις' και το να μιλήσεις σημαίνει ν' αποκαλυφθείς' -πώς να μιλήσεις;" Κ' έγινε τότε τόσο διάφανη η...

Υπήρξα ίσως στο παρελθόν ίσως πάλι να μην υπήρξα Να 'μαι το δημιούργημα μιας ιστορίας φανταστικής Αφού τίποτα δεν ορίζω δεν ξέρω Μόνον ορίζομαι περιορίζομαι απ' ομορφιά...

Η αλήθεια είναι πως προσπαθήσαμε πολύ. Γνωρίζαμε στο βάθος ότι η μνήμη άπιστη είναι κι αν δεν συλλέγεις αποδείξεις, σε λίγα χρόνια σ’ απατά.   Στοιβάξαμε κι εμείς...

Ένας άνθρωπος λιαζόταν στο ταρατσάκι.   Και βέβαια, έτσι που καθόταν, έμοιαζε σαν να είχε πεθάνει εδώ και χιλιάδες χρόνια.     *Απόγευμα Μαΐου Κυριακής, Γιώργος Μαρκόπουλος