Ετικέτα: Ποίηση

Μη χάνεις το θάρρος σου, εμείς πάντα το ξέραμε πως δε χωράει μέσα στους τέσσερις τοίχους το μεγάλο μας όνειρο. Εμάς τα σπίτια μας είναι όλοι οι...

Ανθίσαν και φέτος οι πασχαλιές                                                           α΄ στρ. οι κήποι γιομάτοι κρίνα και μες στα στήθια άδεις φωλιές επρόσμεναν κι εκείνα.   Φορέσαν τα καλά τους οι εκκλησιές                                                    β΄ στρ. αγέρι...

Μονάχα με την ποίηση Δε θα χαθούν ποτέ Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα Μονάχα με την ποίηση Θα...

Αυτός που κρέμασε τον ήλιο στο μεσοδόκι τ’ ουρανού κρεμάται σήμερα σε ξύλο ίλεως, Κύριε, γενού και στ’ ασπαλάθια της ερήμου μια μάνα φώναξε «παιδί μου!» Με τ’ Απριλιού τ’...

Βρέχει Και είμαι Στην τρεμάμενη Από Τους κρυστάλλους νερού Που ρίχνονται Μακροβούτια Παρισφρόντας Στην θάλασσα νερό Υγρό στοιχείο Γη και αέρας Παντρεύονται Ο άνεμος Σηκώνει την Άμμο Σε έναν εκστατικό Χορό Παρατηρώ τα ψάρια Αγκαλιασμένα με τη Βροχή τα φύκια Την ανταργιασμένη Άμμο του βυθού Θολό...

Αλλάζω. Μέχρι να τακτοποιήσω τα ασυμμάζευτα του μυαλού μου. Μέχρι να καταφέρω, να βάλω τη ζωή μου σε τάξη. Σε γεύτηκα μονάχα λίγο. Τα βράδια που κι' οι δύο μας, διψάγαμε...

Α νύχτα με το βαθύ κοχύλι της αγάπης και την θηλιά της άνοιξης   Μάτια των άστρων πέτρινα και συ άνεμε με σάρκα ζωντανή που πάλλεται και αναπηδάει Να...

Τώρα όλοι πανηγυρίζουν που είναι μόνοι χαράζουνε στην πέτρα τη σιωπή τους σπάζουν την πέτρα για να βρουν τη ρίζα τους γυρεύουν λίγη ρίζα λεμονιάς για να μιλήσουν  

Ποτέ δεν θα μπορέσω να σε συναρμολογήσω ολοκληρωτικά, Κάθε κομμάτι, όπως πρέπει κολλημένο και συναρμοσμένο. Γκαρίσματα, γρυλίσματα  γουρουνιών και αισχρά κακαρίσματα Εξέρχονται από τα παχιά σου χείλη.. Είναι...

(απόσπασμα)   Είχα κλείσει τα μάτια για ν’ ατενίζω το φως. Τυφλός. Είχα κάψει τη φλόγα για ν’ αναπνέω. Τις νύχτες αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής κ’ η ανάσα του χαμόγελου δε γνώριζε τη...