Ετικέτα: Ποίηση

Γράφω το ποίημα αυτό εδώ και χρόνια κι αν στις λέξεις μου εισχωρήσεις τότε ήδη με διέσχισες ολόκληρη εγώ λειψή μα απαλότερη πλέοντας σε επίπλαστη πληρότητα θα σε κρύβω μέσα στα γράμματα με κόπο έφτασα από το...

Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν. Τ᾿ ἀλφαβητάρι τῶν ἄστρων ποὺ συλλαβίζεις ὅπως τὸ φέρει ὁ κόπος τῆς τελειωμένης μέρας καὶ βγάζεις ἄλλα νοήματα κι...

Σφυρίζει ο αχός του κύματος, εκκρίνει τη ζωή στα παγωμένα δωμάτια. Σωπαίνω, οι ανεμώνες λιπόσαρκες κυματίζουν μιμούμενες τα είδωλα μας. Ο κόσμος κυλά σε άγνωστα νερά, συναισθάνομαι βουβά τα πρόσωπα να στέκονται κομπάρσοι σε ταινία...

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος Ν’ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα   Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει Εδώ...

Το «ως σεαυτόν» δεν ήτανε για μένα Αγάπησα τους άλλους δίχως ν’ αγαπάω τον εαυτό μου Χωρίς αγάπη του εαυτού μου δεν ήμουν ούτε εγώ ούτε άλλος...

Έχοντας τις ίδιες μνήμες εκείνες των ενστίκτων απομείναμε δύο   αγαπηθήκαμε   κατηφορίσαμε μουσκεμένοι από λύπη και με λίγο χαρτί σκουπίσαμε τα χυμένα μας δάκρυα   ψιθυρίσαμε στο αυτί συνθέσεις απλότητας κι αναμετρηθήκαμε με...

Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι να γενεί νερό να ξεδιψάσεις   Σπέρνω την καρδιά μου στο λιβάδι να γενεί ψωμάκι να χορτάσεις   Στη φωτιά τη ρίχνω την καρδιά...

I   Όλα τα σύννεφα εξομολογήθηκαν Τη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρε Κι όταν μες στα μαλλιά μου μελαγχόλησε Το αμετανόητο χέρι Δέθηκα σ' έναν κόμπο λύπης.     II   Η ώρα...

Η τεράστια κούκλα που είναι το σώμα μου αρνείται να υψώσει το ανάστημά της. Είμαι το παιχνίδι των γυναικών. Η μητέρα μου   με υποστύλωσε για τους φίλους της Μίλα,...

Πριν, ήταν πληγή που γέννησε αίμα που γέννησε ροή που γέννησε βλέμμα που γέννησε φωνή που γέννησε τρέλα που γέννησε γη που γέννησε ψέμα που γέννησε φυγή...