Ετικέτα: Ποίηση

Βρέχει Και είμαι Στην τρεμάμενη Από Τους κρυστάλλους νερού Που ρίχνονται Μακροβούτια Παρισφρόντας Στην θάλασσα νερό Υγρό στοιχείο Γη και αέρας Παντρεύονται Ο άνεμος Σηκώνει την Άμμο Σε έναν εκστατικό Χορό Παρατηρώ τα ψάρια Αγκαλιασμένα με τη Βροχή τα φύκια Την ανταργιασμένη Άμμο του βυθού Θολό...

Αλλάζω. Μέχρι να τακτοποιήσω τα ασυμμάζευτα του μυαλού μου. Μέχρι να καταφέρω, να βάλω τη ζωή μου σε τάξη. Σε γεύτηκα μονάχα λίγο. Τα βράδια που κι' οι δύο μας, διψάγαμε...

Α νύχτα με το βαθύ κοχύλι της αγάπης και την θηλιά της άνοιξης   Μάτια των άστρων πέτρινα και συ άνεμε με σάρκα ζωντανή που πάλλεται και αναπηδάει Να...

Τώρα όλοι πανηγυρίζουν που είναι μόνοι χαράζουνε στην πέτρα τη σιωπή τους σπάζουν την πέτρα για να βρουν τη ρίζα τους γυρεύουν λίγη ρίζα λεμονιάς για να μιλήσουν  

Ποτέ δεν θα μπορέσω να σε συναρμολογήσω ολοκληρωτικά, Κάθε κομμάτι, όπως πρέπει κολλημένο και συναρμοσμένο. Γκαρίσματα, γρυλίσματα  γουρουνιών και αισχρά κακαρίσματα Εξέρχονται από τα παχιά σου χείλη.. Είναι...

(απόσπασμα)   Είχα κλείσει τα μάτια για ν’ ατενίζω το φως. Τυφλός. Είχα κάψει τη φλόγα για ν’ αναπνέω. Τις νύχτες αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής κ’ η ανάσα του χαμόγελου δε γνώριζε τη...

Γράφω το ποίημα αυτό εδώ και χρόνια κι αν στις λέξεις μου εισχωρήσεις τότε ήδη με διέσχισες ολόκληρη εγώ λειψή μα απαλότερη πλέοντας σε επίπλαστη πληρότητα θα σε κρύβω μέσα στα γράμματα με κόπο έφτασα από το...

Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν. Τ᾿ ἀλφαβητάρι τῶν ἄστρων ποὺ συλλαβίζεις ὅπως τὸ φέρει ὁ κόπος τῆς τελειωμένης μέρας καὶ βγάζεις ἄλλα νοήματα κι...

Σφυρίζει ο αχός του κύματος, εκκρίνει τη ζωή στα παγωμένα δωμάτια. Σωπαίνω, οι ανεμώνες λιπόσαρκες κυματίζουν μιμούμενες τα είδωλα μας. Ο κόσμος κυλά σε άγνωστα νερά, συναισθάνομαι βουβά τα πρόσωπα να στέκονται κομπάρσοι σε ταινία...

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος Ν’ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα   Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει Εδώ...