Ετικέτα: Ποίηση

Τώρα όλοι πανηγυρίζουν που είναι μόνοι χαράζουνε στην πέτρα τη σιωπή τους σπάζουν την πέτρα για να βρουν τη ρίζα τους γυρεύουν λίγη ρίζα λεμονιάς για να μιλήσουν  

Ποτέ δεν θα μπορέσω να σε συναρμολογήσω ολοκληρωτικά, Κάθε κομμάτι, όπως πρέπει κολλημένο και συναρμοσμένο. Γκαρίσματα, γρυλίσματα  γουρουνιών και αισχρά κακαρίσματα Εξέρχονται από τα παχιά σου χείλη.. Είναι...

(απόσπασμα)   Είχα κλείσει τα μάτια για ν’ ατενίζω το φως. Τυφλός. Είχα κάψει τη φλόγα για ν’ αναπνέω. Τις νύχτες αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής κ’ η ανάσα του χαμόγελου δε γνώριζε τη...

Γράφω το ποίημα αυτό εδώ και χρόνια κι αν στις λέξεις μου εισχωρήσεις τότε ήδη με διέσχισες ολόκληρη εγώ λειψή μα απαλότερη πλέοντας σε επίπλαστη πληρότητα θα σε κρύβω μέσα στα γράμματα με κόπο έφτασα από το...

Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν. Τ᾿ ἀλφαβητάρι τῶν ἄστρων ποὺ συλλαβίζεις ὅπως τὸ φέρει ὁ κόπος τῆς τελειωμένης μέρας καὶ βγάζεις ἄλλα νοήματα κι...

Σφυρίζει ο αχός του κύματος, εκκρίνει τη ζωή στα παγωμένα δωμάτια. Σωπαίνω, οι ανεμώνες λιπόσαρκες κυματίζουν μιμούμενες τα είδωλα μας. Ο κόσμος κυλά σε άγνωστα νερά, συναισθάνομαι βουβά τα πρόσωπα να στέκονται κομπάρσοι σε ταινία...

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος Ν’ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα   Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει Εδώ...

Το «ως σεαυτόν» δεν ήτανε για μένα Αγάπησα τους άλλους δίχως ν’ αγαπάω τον εαυτό μου Χωρίς αγάπη του εαυτού μου δεν ήμουν ούτε εγώ ούτε άλλος...

Έχοντας τις ίδιες μνήμες εκείνες των ενστίκτων απομείναμε δύο   αγαπηθήκαμε   κατηφορίσαμε μουσκεμένοι από λύπη και με λίγο χαρτί σκουπίσαμε τα χυμένα μας δάκρυα   ψιθυρίσαμε στο αυτί συνθέσεις απλότητας κι αναμετρηθήκαμε με...

Ρίχνω την καρδιά μου στο πηγάδι να γενεί νερό να ξεδιψάσεις   Σπέρνω την καρδιά μου στο λιβάδι να γενεί ψωμάκι να χορτάσεις   Στη φωτιά τη ρίχνω την καρδιά...