Ετικέτα: Ποίηση

I   Όλα τα σύννεφα εξομολογήθηκαν Τη θέση τους ένας καημός δικός μου επήρε Κι όταν μες στα μαλλιά μου μελαγχόλησε Το αμετανόητο χέρι Δέθηκα σ' έναν κόμπο λύπης.     II   Η ώρα...

Η τεράστια κούκλα που είναι το σώμα μου αρνείται να υψώσει το ανάστημά της. Είμαι το παιχνίδι των γυναικών. Η μητέρα μου   με υποστύλωσε για τους φίλους της Μίλα,...

Πριν, ήταν πληγή που γέννησε αίμα που γέννησε ροή που γέννησε βλέμμα που γέννησε φωνή που γέννησε τρέλα που γέννησε γη που γέννησε ψέμα που γέννησε φυγή...

Περίμενε, θα ‘ρθω μια μέρα, στην έρημο την άγρια εκεί, σαν τη βροχή χωρίς αέρα, δίχως βροντές και ταραχή. Να σου δροσίσω το χορτάρι, τη μαραμένη σου ψυχή μα είμαι...

Την επάρκεια του σώματος η ηδονή   Η δίψα αρχίζοντας ‘Οπως τα χείλη φουσκώνουν Στη σύσταση χλοερά που ήταν πιο πριν   Μ’ άλλον τρόπο απαίτησης Μ’ άλλες κάμψεις Αποθέματα ελάχιστα στιγμων...

Ωραία εσύ η ανείδωτη μέσα στον ουρανό του ποιήματος καυτερή θρησκεία γυναίκα αγέρινη, ντυμένη χαραυγές ένα άστρο σύμβολο με τ' όνομά σου δένοντας των εποχών τις γέφυρες. Ωραία εσύ νυχτερινή...

Μέσα στην τροπική βροχή να έρχεσαι Με εκείνο το Μαροκινό λουλούδι για ομπρέλα Διάθλαση στο τζάμι Χνώτο απογευματινού αέρα στο παράθυρο Την ίδια ώρα που στο επάνω δωμάτιο...

Τι να κάναμε, η πόρτα ήταν φρουρούμενη Τι να κάναμε, ήμασταν κλειδωμένοι Τι να κάναμε, οι δρόμοι ήταν κλεισμένοι Τι να κάναμε, η πόλη ήτανε κατεστραμμένη Τι να...

Βρέχει πάλι απόψε μέρες Σεπτεμβρίου φετινές μα οι σταγόνες πέφτουνε σε χρόνια ασύμμετρα και μακρινά στα μάτια σου Mυρτάλη βρέχει κι όμως δεν είναι το βρεγμένο χώμα που ανασαίνω μα η μυρωδιά...

Η φορά του χρόνου αδάμαστη, βαδίζω πάνω στις σπασμένες πλάκες των λεπτών. Σταματώ να κοιτώ τον καθρέφτη εαυτό. Περιφέρομαι γύρω από τον άξονα του άδειου σπιτιού. Βρίσκομαι ακόμα στην γυάλα της ζωής. Τρέφομαι...