Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Υπάρχουνε λύπες που κανείς δεν τις ξέρει. Υπάρχουνε βάθη που δεν τ΄ ανιχνεύει ο ήλιος. Όρη σιωπής περιβάλλουν τα χείλη. Και σιωπούν όλοι οι μάρτυρες. Τα μάτια...

Όλο και περισσότερο νιώθω σαν αυτόν που κέρδισε το λαχείο και έχασε τον λαχνό.    

Δεν έχω ήλιο να σε κρατήσω Φόρεμα να σε ντύσω Μένει μόνο ο ύπνος μου να σε δέχεται Στις μυστικές του κρύπτες Στις ανεκπλήρωτες διαθέσεις του Να σε μαζεύει...

Στὸ περιγιάλι τὸ κρυφὸ κι ἄσπρο σὰν περιστέρι διψάσαμε τὸ μεσημέρι μὰ τὸ νερὸ γλυφό. Πάνω στὴν ἄμμο τὴν ξανθὴ γράψαμε τ᾿ ὄνομά της ὡραῖα ποὺ φύσηξεν ὁ μπάτης καὶ σβήστηκε...

Τώρα θὰ κοιτάζεις μία θάλασσα. Ἡ διάθεση νὰ σὲ ἐντοπίσω στὴ συστρεφόμενη ἐντός μου γῆ τῶν ἀπουσιῶν ἔτσι σὲ βρίσκει: πικρὴ παραθαλάσσια ἀοριστία.   Ἐκεῖ δὲν ἔχει ἀκόμα νυχτώσει κι ἂς...

Ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς παίδεψαν βαραίνουν μέσα μας πιὸ πολύ, ὅμως ἡ δική σου τρυφερότητα πόσο καιρὸ ἀκόμα θὰ βαστάξει; Ὅ,τι μᾶς γλύκανε, τὸ ξέπλυνε ὁ χρόνος...

      Για σένα στις επιθυμίες μου λόγος δε γίνεται ποτέ. Δε σε προέβλεψαν ποτέ τα όνειρά μου Οι προαισθήσεις μου ποτέ δε σε συνάντησαν. Ούτε η φαντασία μου. Κι όμως μια ανεξακρίβωτη...

Οι λέξεις όταν πέφτουν στο σώμα της νυκτός Μοιάζουν με καράβια που τις θάλασσες οργώνουν Με άνδρες που σπέρνουν και γυναίκες που μιλούν Μέσα στους ποππυσμούς των...

Πόσο έχεις στ αλήθεια πονέσει, ώσπου να βρεις τα χούγια μου, ώσπου να βρεις την ψυχή μου τη μονάτη κι ανήμερη και τ όνομά μου που όλους...

Οι μέρες κι οι νύχτες μου κι όλος ο χρόνος που πέρασε.   Αφημένος εδώ ένα τίποτε ή ένα σημάδι κάτω από το γλόμπο του ήλιου. Καίει το σκοτάδι αθόρυβα καταναλώνει...