Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Η ζωή θα ήταν ίσως πιο εύκολη αν δε σε είχα ποτέ συναντήσει   Λιγότερος θρήνος κάθε φορά που πρέπει να χωριστούμε Λιγότερος φόβος μπροστά στον επόμενο και στον μεθεπόμενο χωρισμό.   Κι...

Αυτό που κάνουμε, το κάνουμε γιατί δεν γίνεται να μην το κάνουμε· όσο πιο λίγα κάνουμε, τόσο λιγότερο ξεστρατίζουμε· οι υψηλές επιδόσεις, οι υπερβολικές προσπάθειες μας απομακρύνουν από...

Κουβαλώ την καρδιά σου μαζί μου (την κουβαλώ στην   καρδιά μου) δεν είμαι ούτε στιγμή χωρίς αυτήν (όπου πηγαίνω εκεί πας, καλή μου· και ό,τι καμώνεται από...

της Magali, της Τατιάνας   Ι Ν’ ακούς πάντα Ν’ ακούς το μεγάλωμα της νύχτας Ν’ ακούς των χεριών τον ψαλμό το ξεκόλλημα της πέτρας απ’ τον τοίχο Ν’ ακούς...

Υποφέρω μέσα στην κουβέρτα της σιωπής που υπολείπεται.   Στον απόηχο της απόστασης ο χρόνος μας έγινε σίδερο,   έγινε μαύρο αίμα το μεσημέρι του ήλιου,   η ώρα που τα μάτια μου έπηξαν μέσα στο ξεραμένο αλάτι,   ένα νεκρό...

Κάποτε σαν δυο ξένοι θα δίνουμε τα χέρια κι όλη αυτή η πυρκαγιά θάναι: τα περασμένα οι μέρες που περάσαμε μαζί σχεδόν μια ιστορία τρίτων   Κανένας ποτέ δε γλίτωσε...

Άραγε πώς γεννιέται από ένα τίποτα η επιθυμία; Πώς η επιθυμία γίνεται έρωτας, ο έρωτας πως αλλάζει σε μακρινή ανάμνηση; Άραγε πως μπορεί η ανάμνηση να σβήνει μες στο τίποτα;     *Κυκλικό, Τίτος...

Άνθησε αυτό το μίσος σαν ένας λαμπρός έρωτας οδυνηρός, και αναστοχάζεται με λαχτάρα. Ζητά ένα πρόσωπο και μια σάρκα, σαν να ήταν ένας έρωτας. Είναι νεκρές η...

Δεν μπορούσα μπροστά σου να κλάψω, να νιώσεις πως δεν έχεις ώμο ν’ακουμπήσεις. Δεν έχεις άνθρωπο να σου απαντήσει το αναπάντητο γιατί.   Τη νύχτα, στο σκοτάδι δάκρυα λυτρωτικά έβρεξαν το...

Έσκυψε και ξαφνικά του φίλησε τα πόδια σημάδι ολοφάνερο της άγριας τρυφερότητας έμοιαζε κύμα ορμητικό που σκάει στην άμμο η μέσα θάλασσα βρήκε διέξοδο∙ τον τρόπο.   Τα πήρε...