Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Υποφέρω μέσα στην κουβέρτα της σιωπής που υπολείπεται.   Στον απόηχο της απόστασης ο χρόνος μας έγινε σίδερο,   έγινε μαύρο αίμα το μεσημέρι του ήλιου,   η ώρα που τα μάτια μου έπηξαν μέσα στο ξεραμένο αλάτι,   ένα νεκρό...

Κάποτε σαν δυο ξένοι θα δίνουμε τα χέρια κι όλη αυτή η πυρκαγιά θάναι: τα περασμένα οι μέρες που περάσαμε μαζί σχεδόν μια ιστορία τρίτων   Κανένας ποτέ δε γλίτωσε...

Άραγε πώς γεννιέται από ένα τίποτα η επιθυμία; Πώς η επιθυμία γίνεται έρωτας, ο έρωτας πως αλλάζει σε μακρινή ανάμνηση; Άραγε πως μπορεί η ανάμνηση να σβήνει μες στο τίποτα;     *Κυκλικό, Τίτος...

Άνθησε αυτό το μίσος σαν ένας λαμπρός έρωτας οδυνηρός, και αναστοχάζεται με λαχτάρα. Ζητά ένα πρόσωπο και μια σάρκα, σαν να ήταν ένας έρωτας. Είναι νεκρές η...

Δεν μπορούσα μπροστά σου να κλάψω, να νιώσεις πως δεν έχεις ώμο ν’ακουμπήσεις. Δεν έχεις άνθρωπο να σου απαντήσει το αναπάντητο γιατί.   Τη νύχτα, στο σκοτάδι δάκρυα λυτρωτικά έβρεξαν το...

Έσκυψε και ξαφνικά του φίλησε τα πόδια σημάδι ολοφάνερο της άγριας τρυφερότητας έμοιαζε κύμα ορμητικό που σκάει στην άμμο η μέσα θάλασσα βρήκε διέξοδο∙ τον τρόπο.   Τα πήρε...

Η συζήτηση στο κρεβάτι θα 'πρεπε να 'ταν απλούστερη Μα να ξαπλώνεις μαζί έχει ρίζες βαθιές: Έμβλημα ειλικρίνειας μεταξύ δυο ανθρώπων. Ωστόσο όλο και περισσότερος χρόνος φεύγει...

Κάθε βράδυ Στο κρεβάτι του Άλλαζε ερωμένη Κάθε πρωί Όταν ξύπναγε Έβλεπε δίπλα του Την ίδια γυναίκα Κι όταν σηκωνόταν Και κοιταζόταν Στον καθρέφτη Δεν έβλεπε κανέναν.   *Ερωμένη, Γιάννης Βούλτος

Θα ήθελα ν’ αλλάξω το σώμα μου με το δικό σου, όχι για τίποτα άλλο παρά για να καταλάβω τι είναι αυτό που τέμνει κι ενώνει τις...

Όταν σε φιλάω, δεν είναι μόνον το στόμα ή ο αφαλός ή οι μηροί σου που φιλάω.   Φιλάω ταυτόχρονα και τις ερωτήσεις και τις απαιτήσεις και τις...