Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

(1891-1950)   Μες στα δωμάτιά τους τη νύχτα παραμερίζουν με τα εύθραυστα χέρια τους τα βαριά − σαν μολύβι − σεντόνια   Το εκκρεμές έχει ένα μάτι τυφλό η μοναξιά κρεμάστηκε...

XVI   Χαρά χαρά. Δε μας νοιάζει τι θ’ αφήσει το φιλί μας μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι. Αγγίξαμε το μέγα άσκοπο που δε ζητά το σκοπό...

Από τους γοφούς σου ως τα πέλματα σου θέλω να κάνω ένα μακρύ ταξίδι.   Είμαι πιο μικρός κι από έντομο.   Προχωρώ απ’ αυτούς τους λόφους, έχουν το χρώμα...

Η θάλασσα είναι όλη γαλανή. Η θάλασσα είναι πέρα για πέρα ήρεμη. Στην καρδιά, τώρα πια, είναι μια κραυγή χαράς. Κι όλα είναι ήρεμα.     Μετάφραση: Σπύρος Θεριανός

Να τελειώνει η μέρα και να περιμένουν στίχοι άγραφτοι όπως το φως πίσω από τα τζάμια χαμένοι φαντάροι σε ξένους δρόμος μ’ ένα καθρεφτάκι στην απάνω τσέπη κι ένα...

«Ήρθα», έλεγες πάντα μπαίνοντας στο δωμάτιο, παρόλο που δεν... σε περίμενε κανείς.   Όμως ακριβώς αυτό σου έδινε μια βαθύτερη απάντηση.    

  Μπήκε στο καφενείο   όπου επήγαιναν μαζύ.— Ο φίλος του εδώ   προ τριώ μηνών του είπε, «Δεν έχουμε πεντάρα.   Δυο πάμπτωχα παιδιά είμεθα — ξεπεσμένοι   στα κέντρα τα...

Σε χαραμάδες μυστικές δειλά ανατέλλει το χαμόγελο. πρώτα τα χείλη κυριεύει σκορπίζει ύστερα και διαχέεται αναζητώντας τις πηγές αστράφτει στην επιδερμίδα εγκαθιστά προφυλακές στα υψώματα πυκνώνει τις λεπτές ρυτίδες βυθίζεται και λούζεται μέσα...

Το σώμα είναι η Νίκη των ονείρων όταν ασύστολο σαν το νερό σηκώνετ’ απ’ τον ύπνο με κοιμισμέν’ ακόμα τις βούλες τις ουλές, τα τόσα τα σημάδια τους σκούρους...

Βρήκε νερό η μάνα μου και ψήλωσε. Με θυμήθηκε και μου ζητούσε αγκαλιά. Ήταν η ώρα που πότιζα το χώμα. Άκουσα ανάσα γύρω μου και σιγανό φιλί να φτάνει. Μέσα...