Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Έρχεσαι και ξανάρχεσαι σ’ αυτή την αίθουσα τόσο γυμνή που σε κοιτάζουν όλοι Βασανίζεις τα καθίσματα σα να βασανίζεις τον ένοχο Σου λέω να πνίξεις μέσα σου αυτά...

Ξυπνάς το αιώνιο καλοκαίρι Ανατέλλοντας έναν άλλο ήλιο Κάνοντας πιο όμορφα πιο θαυμαστά τα μάτια Καθώς ελπίζουν να σε ιδούν κρεμώντας μια λευκή αντηλιά Κι είναι η σκιά...

Έγινε ξαφνικά όπως ξαφνικά έρχεται η άνοιξη. Μιλούσα γι’ αγάπη κι η αγάπη ήσουν εσύ, μιλούσα για το φιλί και το φιλί ήσουν εσύ, με τ’ όνομά σου, τη διεύθυνση του...

Μέσα σου να σκάβεις:   ξεθάβοντας μέρες παιδικές   για τρυφερά, εξαίσια ποιήματα.  

Στην αρχή, ήταν το τρίγραμμο αστέρι. Ένα χαμόγελο φως σε πρόσωπο κενό. Ένα κόκαλο κλαδί στον ασάλευτον αέρα, ύλη διχοτόμος που είχε θρέψει του πρώτου ήλιου το...

(1891-1950)   Μες στα δωμάτιά τους τη νύχτα παραμερίζουν με τα εύθραυστα χέρια τους τα βαριά − σαν μολύβι − σεντόνια   Το εκκρεμές έχει ένα μάτι τυφλό η μοναξιά κρεμάστηκε...

XVI   Χαρά χαρά. Δε μας νοιάζει τι θ’ αφήσει το φιλί μας μέσα στο χρόνο και στο τραγούδι. Αγγίξαμε το μέγα άσκοπο που δε ζητά το σκοπό...

Από τους γοφούς σου ως τα πέλματα σου θέλω να κάνω ένα μακρύ ταξίδι.   Είμαι πιο μικρός κι από έντομο.   Προχωρώ απ’ αυτούς τους λόφους, έχουν το χρώμα...

Η θάλασσα είναι όλη γαλανή. Η θάλασσα είναι πέρα για πέρα ήρεμη. Στην καρδιά, τώρα πια, είναι μια κραυγή χαράς. Κι όλα είναι ήρεμα.     Μετάφραση: Σπύρος Θεριανός

Να τελειώνει η μέρα και να περιμένουν στίχοι άγραφτοι όπως το φως πίσω από τα τζάμια χαμένοι φαντάροι σε ξένους δρόμος μ’ ένα καθρεφτάκι στην απάνω τσέπη κι ένα...