Στην αρχή, ήταν το τρίγραμμο αστέρι.

Ένα χαμόγελο φως σε πρόσωπο κενό.

Ένα κόκαλο κλαδί στον ασάλευτον αέρα, ύλη

διχοτόμος που είχε θρέψει του πρώτου ήλιου το μεδούλι·

καθώς μετρούσε εγκαύματα στου σύμπαντος τη σφαίρα,

ο ουρανός κι η κόλαση σε δίνη αναμίχθηκαν.

 

Στην αρχή, ήταν η αμυδρή υπογραφή,

τρισύλλαβη, σαν το χαμόγελο αστρική·

ακολούθησαν τα ίχνη στο νερό,

μόρφωμα έκτυπου προσώπου στο φεγγάρι·

το αίμα που άγγιξε το δέντρο του σταυρού και το ποτήρι,

το πρώτο σύννεφο άγγιξε κι έγινε σήμα.

 

Στην αρχή, ήταν η πυρκαγιά

που έριξε σπίθα κι άναψε τα βαρομετρικά,

τρία µάτια, µάτια κόκκινα η σπίθα, αιχμηρή σαν λουλούδι·

ανέτειλε η ζωή, πετάχτηκε απ’ τη δίνη

των θαλασσών, κυρίευσε τις ρίζες, άντλησε από γη

και βράχο το απόκρυφο λιπαντικό που φέρνει χόρτο.

 

Στην αρχή, ήταν η λέξη, η λέξη

ο λόγος απ’ τα συμπαγή θεμέλια του φωτός

ο λόγος που απέσπασε τα γράμματα ένα-ένα απ’ το κενό·

κι από τα θεοσκότεινα θεμέλια της αναπνοής

εκπήγασε η λέξη, μετάφραση κατάκαρδη των πρώτων

χαρακτήρων της γέννησης και του θανάτου.

 

Στην αρχή, ήταν το απόκρυφο μυαλό.

Και το μυαλό κλεισμένο, συνημμένο στη σκέψη,

πριν η πίσσα διχαστεί κατ’ έναν ήλιο·

πριν οι φλέβες ταραχτούν μέσα στο πλέγμα των φλεβών,

αίμα ξεπήδησε και σκόρπισε

στους πέντε ανέμους του φωτός

αρχέτυπη την πλευρική του έρωτα καταγωγή.

 


*Mετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση μέρους της αναρτήσεως είτε ολόκληρης, με οποιαδήποτε μεταβολή του ανωτέρω κειμένου και χωρίς την παράθεση του απευθείας συνδέσμου στην ανάρτηση αυτή που είναι: www.ologramma.art

Οι απόψεις των συντακτών είναι προσωπικές και το ologramma.art δεν φέρει καμία ευθύνη.

Το ologramma.art επιφυλάσσεται για την άσκηση των νομίμων δικαιωμάτων του.
Προηγούμενο άρθρο|Σαπφώ
Επόμενο άρθρο/ Alessandro Magnanini /
Γεννήθηκε το Φθινόπωρο του 1990. Έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας αλλά και από το Τμήμα Ειδικής Αγωγής του Πανεπιστημίου Αιγαίου. Ασχολείται ερασιτεχνικά με την φωτογραφία. Η πρώτη της φωτογραφική έκθεση είχε θέμα το νησί της Φολεγάνδρου και παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη το 2017. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις και έργα της εκτίθενται στην «Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Σπύρος Λούης» στο Μαρούσι στα πλαίσια της εκδήλωσης «2ο Φεστιβάλ Εικόνας Τέχνης και Πολιτισμού» για το 2017. Αγαπά… τα παιδιά, τα βιβλία, το θέατρο, την ιταλική μουσική, την ησυχία, τη χειμωνιάτικη λιακάδα, την καλοκαιρινή βροχή, τα ταξίδια που ανανεώνουν τις ανάσες της, τη γεύση του καφέ. Συγκινείται με… τους γενναιόδωρους ανθρώπους, την ευγένεια, τις ευχές, τα γράμματα σε σχήμα καλλιγραφικό με κόκκινο στυλό. Επιμένει… να κοιτάζει τον ουρανό γιατί ξέρει -πια- πως δεν έχει μόνο σύννεφα αλλά έχει και ήλιο και φεγγάρι και αστέρια... Πιστεύει… στο Αόρατο, στο Καλό, στις Συναντήσεις των ανθρώπων. Αισθάνεται… Ευγνωμοσύνη, Εμπιστοσύνη, Ελευθερία… Ξεκινά… και ολοκληρώνει την ημέρα της με την ίδια πάντα ευχή… Από μικρή ονειρευόταν να σκαρώσει το δικό της περιοδικό.