Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Κάτι ζητάει φέτος το φθινόπωρο. Σού ζήτησα μια πρόχειρη φωτογραφία. Αν όμως βρέχει απόψε, πάλι θα χαθείς. Βροχές, φωτογραφίες και φθινόπωρα. Αγάπη μου, αγάπη μου χωρίς ελπίδα.  

Άνθος του ήλιου. Του ποταμού άνθος.   Εγώ Ήσουν εσύ; Το στήθος έχεις πάμφωτο Και δεν σ’είδα.   Αυτή Πόσες φορές σε άγγιξαν του φουστανιού μου οι άκρες !   Εγώ Δίχως ν’ ανοίξω, ακούω στο...

Ακούς; Έξω βρέχει Αλλά η βροχή αυτή δε ρίχνει μόνο νερό Ρίχνει μαζί μικρούς κύβους από ζάχαρη Είναι μια βροχή σερμπέτι Θα γλυκαθούν η γη και τα φυτά Κάπως...

Καθόμαστε ως αργά, παρατηρώντας το σκοτάδι να ξετυλίγεται σιγά-σιγά: Κανένα ρολόι δεν το μετρά Όταν είναι απανωτά τα φιλιά και τα χέρια ενωμένα Δεν γνωρίζει κανείς που...

Τούτο εις αυτόν υπήρχε το ξεχωριστό, που μέσα σ' όλην του την έκλυσι και την πολλήν του πείραν έρωτος, παρ' όλην την συνειθισμένη του στάσεως και ηλικίας εναρμόνισιν, ετύχαιναν...

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί. Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος Που δεν έχει τι να περιμένει Και όμως περιμένει.   Γιατί σαν πάψει να περιμένει Είναι σα να παύει να...

Χωρίζω, αφού είναι ένα ψέμα πια στη ζωή μου η ύπαρξη του μέλλοντος. Από το μέλλον χωρίζω. Ξέρω τα πάντα κάτω απ’ την τεράστια σκιά του θα...

Και να που φτάσαμε εδώ Χωρίς αποσκευές Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα Σα...

Τὰ μάτια ἂν κλείσω βρίσκομαι σ᾿ ἕνα μεγάλον ἴσκιο τὸ χρῶμα τῆς αὐγῆς τὸ αἰσθάνομαι στὰ δάχτυλά σου. Ξέχασε τὸ ψέμα ποὺ σὲ βοήθησε νὰ ζήσεις γύμνωσε...

… και τώρα πια δεν έχουμε ούτε δάχτυλα ούτε επιστροφή, να πιάσουμε.   Κοιτάξαμε τριγύρω μας την πόλη βουλιαγμένη μες στην ομίχλη των πουλιών, που φύγαν με τα...