Αρχική Ετικέτες Το Ποίημα της Ημέρας

Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Σεπτέμβρης, Ted Hughes

Καθόμαστε ως αργά, παρατηρώντας το σκοτάδι να ξετυλίγεται σιγά-σιγά: Κανένα ρολόι δεν το μετρά Όταν είναι απανωτά τα φιλιά και τα χέρια ενωμένα Δεν γνωρίζει κανείς που...

Μέρες του 1901, Κ.Π. Καβάφης

Τούτο εις αυτόν υπήρχε το ξεχωριστό, που μέσα σ' όλην του την έκλυσι και την πολλήν του πείραν έρωτος, παρ' όλην την συνειθισμένη του στάσεως και ηλικίας εναρμόνισιν, ετύχαιναν...

Αναμονή, Μενέλαος Λουντέμης

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί. Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος Που δεν έχει τι να περιμένει Και όμως περιμένει.   Γιατί σαν πάψει να περιμένει Είναι σα να παύει να...

Χωρισμός, Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Χωρίζω, αφού είναι ένα ψέμα πια στη ζωή μου η ύπαρξη του μέλλοντος. Από το μέλλον χωρίζω. Ξέρω τα πάντα κάτω απ’ την τεράστια σκιά του θα...

Αλλά τα βράδια, Τάσος Λειβαδίτης

Και να που φτάσαμε εδώ Χωρίς αποσκευές Μα μ’ ένα τόσο ωραίο φεγγάρι Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα Σα...

Τὰ χέρια, Γιώργος Σεφέρης

Τὰ μάτια ἂν κλείσω βρίσκομαι σ᾿ ἕνα μεγάλον ἴσκιο τὸ χρῶμα τῆς αὐγῆς τὸ αἰσθάνομαι στὰ δάχτυλά σου. Ξέχασε τὸ ψέμα ποὺ σὲ βοήθησε νὰ ζήσεις γύμνωσε...

Άνθρωποι, Βύρων Λεοντάρης

… και τώρα πια δεν έχουμε ούτε δάχτυλα ούτε επιστροφή, να πιάσουμε.   Κοιτάξαμε τριγύρω μας την πόλη βουλιαγμένη μες στην ομίχλη των πουλιών, που φύγαν με τα...

Κοντά σου, Μαρία Πολυδούρη

Κοντά σου δεν αχούν άγρια οι ανέμοι. Κοντά σου είναι η γαλήνη και το φως. Στου νου μας τη χρυσόβεργην ανέμη ο ρόδινος τυλιέται στοχασμός.   Κοντά σου η...

Η αλλοτρίωση της έλξης, Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ

Η σάρκα έγινε σελίδα το δέρμα χαρτί το χάδι έννοια αφηρημένη το σώμα καινούρια  θεωρία του ανύπαρχτου. Αλήθεια, πώς να περιγράψω τη φύση όταν μ’ έχει εγκαταλείψει και μονο στην...

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ, Anne Sexton

(HOUSEWIFE)     Μερικές γυναίκες παντρεύονται σπίτια. Είν’ ένα άλλο είδος δέρματος · έχει καρδιά, Στόμα, συκώτι και συσπάσεις εντέρων. Οι τοίχοι είναι σταθεροί και ρόδινοι. Κοιτάξτε πως κάθεται στα γόνατά...

Top

Πάντα, Pablo Neruda

Για πριν από μένα δε νιώθω ζήλια. Έλα μ’ έναν άντρα στη πλάτη, έλα μ’ εκατό άντρες στα μαλλιά σου, έλα με χίλιους άντρες  ανάμεσα στα στήθη και στα πόδια...