Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Ο ήλιος είναι πράσινος τα δέντρα καίνε περιμένουνε τα χελιδόνια οι σιδερένιες μας χελιδονοφωλιές δε μας γελάνε πια με τα λουλούδια μας στοίχισαν τα χέρια και τα πόδια μας τώρα...

Ό,τι πλησιάζει απομακρύνεται συγχρόνως κι αυτό που μένει τελικά μοιάζει με πάχνη που θολώνει τη ματιά με γεύση πικραμύγδαλου στα χείλη   Χάνονται στο απροσπέλαστο οι μορφές Τέφρας σωροί στη θέση...

Έπρεπε χρόνια πριν να είχες φύγει. Δεν θα μπορούσα τότε καν να το δεχτώ με κάθε μέσον θα’ θελα να σε κρατήσω θα’ κλαιγα απαρηγόρητος. όμως φοβάμαι μήπως...

Μη χάνεις το θάρρος σου, εμείς πάντα το ξέραμε πως δε χωράει μέσα στους τέσσερις τοίχους το μεγάλο μας όνειρο. Εμάς τα σπίτια μας είναι όλοι οι...

Μονάχα με την ποίηση Δε θα χαθούν ποτέ Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα Μονάχα με την ποίηση Θα...

Α νύχτα με το βαθύ κοχύλι της αγάπης και την θηλιά της άνοιξης   Μάτια των άστρων πέτρινα και συ άνεμε με σάρκα ζωντανή που πάλλεται και αναπηδάει Να...

Τώρα όλοι πανηγυρίζουν που είναι μόνοι χαράζουνε στην πέτρα τη σιωπή τους σπάζουν την πέτρα για να βρουν τη ρίζα τους γυρεύουν λίγη ρίζα λεμονιάς για να μιλήσουν  

Ποτέ δεν θα μπορέσω να σε συναρμολογήσω ολοκληρωτικά, Κάθε κομμάτι, όπως πρέπει κολλημένο και συναρμοσμένο. Γκαρίσματα, γρυλίσματα  γουρουνιών και αισχρά κακαρίσματα Εξέρχονται από τα παχιά σου χείλη.. Είναι...

(απόσπασμα)   Είχα κλείσει τα μάτια για ν’ ατενίζω το φως. Τυφλός. Είχα κάψει τη φλόγα για ν’ αναπνέω. Τις νύχτες αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής κ’ η ανάσα του χαμόγελου δε γνώριζε τη...

Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν. Τ᾿ ἀλφαβητάρι τῶν ἄστρων ποὺ συλλαβίζεις ὅπως τὸ φέρει ὁ κόπος τῆς τελειωμένης μέρας καὶ βγάζεις ἄλλα νοήματα κι...