Ετικέτα: Το Ποίημα της Ημέρας

Μη χάνεις το θάρρος σου, εμείς πάντα το ξέραμε πως δε χωράει μέσα στους τέσσερις τοίχους το μεγάλο μας όνειρο. Εμάς τα σπίτια μας είναι όλοι οι...

Μονάχα με την ποίηση Δε θα χαθούν ποτέ Τα μεγάλα ιστιοφόρα της αυγής Ούτε τα φώτα ούτε η χαρά Ούτε τα δέντρα ούτε η νύχτα Μονάχα με την ποίηση Θα...

Α νύχτα με το βαθύ κοχύλι της αγάπης και την θηλιά της άνοιξης   Μάτια των άστρων πέτρινα και συ άνεμε με σάρκα ζωντανή που πάλλεται και αναπηδάει Να...

Τώρα όλοι πανηγυρίζουν που είναι μόνοι χαράζουνε στην πέτρα τη σιωπή τους σπάζουν την πέτρα για να βρουν τη ρίζα τους γυρεύουν λίγη ρίζα λεμονιάς για να μιλήσουν  

Ποτέ δεν θα μπορέσω να σε συναρμολογήσω ολοκληρωτικά, Κάθε κομμάτι, όπως πρέπει κολλημένο και συναρμοσμένο. Γκαρίσματα, γρυλίσματα  γουρουνιών και αισχρά κακαρίσματα Εξέρχονται από τα παχιά σου χείλη.. Είναι...

(απόσπασμα)   Είχα κλείσει τα μάτια για ν’ ατενίζω το φως. Τυφλός. Είχα κάψει τη φλόγα για ν’ αναπνέω. Τις νύχτες αφουγκραζόμουν τους θρόους της σιγής κ’ η ανάσα του χαμόγελου δε γνώριζε τη...

Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν. Τ᾿ ἀλφαβητάρι τῶν ἄστρων ποὺ συλλαβίζεις ὅπως τὸ φέρει ὁ κόπος τῆς τελειωμένης μέρας καὶ βγάζεις ἄλλα νοήματα κι...

Πρώτα να πιάσω τα χέρια σου Να ψηλαφίσω το σφυγμό σου Ύστερα να πάμε μαζί στο δάσος Ν’ αγκαλιάσουμε τα μεγάλα δέντρα   Που στον κάθε κορμό έχουμε χαράξει Εδώ...

Το «ως σεαυτόν» δεν ήτανε για μένα Αγάπησα τους άλλους δίχως ν’ αγαπάω τον εαυτό μου Χωρίς αγάπη του εαυτού μου δεν ήμουν ούτε εγώ ούτε άλλος...

Έχοντας τις ίδιες μνήμες εκείνες των ενστίκτων απομείναμε δύο   αγαπηθήκαμε   κατηφορίσαμε μουσκεμένοι από λύπη και με λίγο χαρτί σκουπίσαμε τα χυμένα μας δάκρυα   ψιθυρίσαμε στο αυτί συνθέσεις απλότητας κι αναμετρηθήκαμε με...